Kwijtgeraakt

Boze buitenwereld
Volgens haar leefden zij en haar familie afgezonderd van de niet-reformatorische buitenwereld. Eigenlijk had ze geen contact met mensen die niet naar de kerk gingen. Toen ze ging studeren ging er dan ook een wereld voor haar open. Die boze buitenwereld viel haar enorm mee. Terwijl zij praat, werken mijn gedachten. In de kerk gaat het over Gods genade voor verloren mensen. Mensen zonder God kennen die boodschap niet en leven er niet naar. Heeft ze dat dan niet gemist? Hoe komt dat? Ze deed belijdenis, zoals iedereen, en sloot zich aan bij de CSFR. Daar had ze het wel erg naar haar zin. Alleen voelde ze zich steeds meer hypocriet. Als ze als ouderejaars een bijeenkomst moest sluiten, vroeg ze altijd of iemand anders dat wilde doen. Ze vond het schijnheilig om zelf voor te gaan in gebed. Langzaam maar zeker is ze het geloof in God kwijtgeraakt. Maar hoe diep heeft dat daarvoor dan gezeten? Is ze dan altijd alleen maar toeschouwer geweest? Nu woont ze in Amsterdam en schrijft ze boeken. Het interview gaat nog even door over het nieuwe boek waar ze aan werkt. Maar mijn gedachten blijven hangen bij haar kerkverlatingsproces. Ze vertelt er vrij open en ontspannen over. Ze probeert bijvoorbeeld zo goed mogelijk aan het niet-reformatorische publiek uit te leggen wat reformatorische christenen onder ‘wedergeboorte’ verstaan. Zonder dat ik ook maar een vleugje spot kon ontdekken.

Spreekbuis
Haar verhaal raakte me. Misschien nog wel meer omdat ik de omgekeerde beweging heb gemaakt. Waar hebben onze wegen elkaar gekruist?
En: voor hoeveel mensen is zij inmiddels spreekbuis geworden? Ze sprak natuurlijk voor zichzelf op die bijeenkomst, maar het is schokkend hoeveel jonge mensen de afgelopen jaren dezelfde beweging van de kerk af hebben gemaakt. Alleen afgelopen jaar al hebben 336 (doop)leden zich onttrokken. Die zijn dus weggegaan zonder zich bij een andere kerk aan te sluiten. Driehonderdzesendertig mensen. Daar moet je eens over nadenken. Dat is zo’n drie keer onze plaatselijke gemeente in Amsterdam.

Op de uitkijk
Volgend jaar zal er bij ‘onttrekkingen’ weer een getal in ons kerkelijk jaarboek staan. Ik hoop niet dat je voornemens bent om ooit in dat rijtje te komen. God heeft Zijn Woord aan jou gegeven. Ik hoop dat je je erdoor laat leiden. Misschien heb je veel vragen. Of denk je dat het leven zonder God en kerk veel leuker is. Zoek dan iemand met wie je open kunt praten over dit soort dingen. Ook als je al heel ver bent op die weg bij God vandaan. Als het goed is staat de kerk op de uitkijk naar de verloren zonen en dochters.
(Groot)ouders en ambtsdragers: hebben we met het hart van de boodschap hùn hart ook bereikt? Waar zijn we ze kwijtgeraakt? Tijdens onze huisgodsdienst? Tijdens catechisatie? Tijdens de zondagse preken? Wees niet bang voor hun vragen. En laten we ze hoe dan ook nooit kwijtraken in onze gebeden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen