Stel je voor

“Maar Antonet, stel je nou eens voor hé…” Ik ben met een collega in gesprek over het geloof. Ze heeft me gevraagd of ik geen hekel heb aan die regels en strenge eisen in de kerk. Ik heb er ontkennend op geantwoord, maar ze is niet gerustgesteld. “Stel je nu eens voor, dat je één keer helemaal uit je dak mocht gaan.” Ik begin mijn hoofd al te schudden, maar ze is nog niet uitgesproken. “Stel je voor dat niemand er dan vanaf wist. Ik bedoel, je ouders, de kerk en de dominee zouden er niet achter komen. Echt helemaal niemand zou het weten. Zou je het dan niet willen?”

Ze kijkt me verwachtingsvol aan. Dan zou ik toch zeker wel los willen gaan? Ik leg haar uit dat ik probeer te leven zoals God dat vraagt. Niet zoals mijn ouders of de kerk dat willen. Ze is even stil. “Maar”, zegt ze, “ik sprak laatst ook met een meisje, die zei steeds dat ze niet meedoet of gaat, omdat het niet mag van haar ouders.” Nu is het mijn beurt om even stil te zijn. Wat moet ik zeggen? Mijn collega neemt het woord al weer: “Misschien heeft zij nog niet de keus gemaakt. Ik bedoel jij kiest er voor om bij de kerk te blijven. Zij wil het misschien eigenlijk wel niet. Zielig eigenlijk dat ze zich dan aan al die regels moet houden van haar ouders.” Ik doe mijn mond open om antwoord te geven, maar ze is me voor: “Stel nou hè, dat je het toch doet. Dan is God toch aan het kruis gestorven om je dat te vergeven?” Nu ben ik wel degene die het woord neemt. Die haar in alle gebrek probeert uit te leggen hoe erg de zonde is en hoe groot Gods vergeving. Ik bid dat ze er iets van mag begrijpen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen