(On)zekerheid

Bij het ingaan van het jaar 2017 ervaren we misschien wel meer dan ooit tevoren een gevoel van onzekerheid. De vluchtelingenstroom houdt aan. Het terrorisme blijft zijn dreigende schaduw over ons uitstrekken. De goede samenwerking met onze Europese buren staat onder druk – de Britten zijn de EU al aan het verlaten. President Poetin maakt van Rusland weer een eng machtsbolwerk. In Amerika zwaait vanaf deze maand Donald Trump de scepter.

Zeg eens eerlijk: heb je jezelf zo rond de jaarwisseling niet bezorgd afgevraagd wat het nieuwe jaar brengen zal? Misschien heb je in een onbewaakt moment teruggedacht aan die ‘goeie ouwe tijd’. Al ben je jong, je voelt aan wat daarmee bedoeld wordt. Het verleden bedreigt niet. Het ligt achter ons. Je at op oudejaarsdag je oliebol en besefte: ik ben er doorheen gekomen. Het ging misschien wel even leven in je hart: “Tot hiertoe heeft de Heere geholpen”.

Heel anders is het met de toekomst. Die is onbekend. Genoeg reden tot somberen. De instabiliteit in de wereld lijkt wel met de dag te groeien. De ene brandhaard in de wereld leidt tot de andere. In eigen land vertrouwen we elkaar niet meer. Een bejaarde oud-politicus van D66 trok in december, terugblikkend op zijn leven, die conclusie. Vroeger hing er overal een touwtje uit de brievenbus. Je kon zó bij elkaar naar binnen lopen. Dat gaat tegenwoordig niet meer.

De burgers zijn boos en ontevreden. Daardoor is een man als Trump aan de macht gekomen. Ook in Nederland leeft veel onvrede. In de Tweede Kamer zijn er inmiddels zoveel fracties en groepen, dat je je kunt afvragen of we nog wel in staat zijn met elkaar samen te werken. Met veel spanning leven onze landelijke politici toe naar de verkiezingen van maart. Zet versplintering door? Wordt de PVV de grootste partij en Wilders premier?

Heb je je weleens afgevraagd hoe het kan dat er zoveel boze mensen zijn, dat er in de samenleving zoveel wantrouwen is en dat heel de politiek en de maatschappij zo instabiel zijn geworden? Dat is geen domme vraag! We leven in onze westerse samenleving in ongekende rijkdom. De schappen in de supermarkt liggen vol. De aanbiedingen via internet zijn zo overvloedig dat je keuzestress zou krijgen. Honger, dorst of kou hoeven we niet te lijden en voor pijn hebben we vele medicijnen.

Ik heb mogelijk een antwoord op je vraag. Denk er eens over na. Hoe kan het dat we zo welvarend en tegelijk toch zo boos en wantrouwend zijn geworden? De Heere Jezus zei: “Je kunt niet God dienen en de Mammon” (Mat. 6:24). Nou, dat doen we in het rijke westen ook niet meer. We verlaten de Ene (God) en dienen de andere (Mammon). Wie de Mammon is? Het is de god van het geld en het bezig. De Willibrordvertaling noemt hem de ‘geldduivel’.

Als je achter de geldduivel aan gaat, zal je ontdekken wat wantrouwen is. De bekende romanschrijver Charles Dickens schilderde zo iemand af als Ebenezer Scrooge: een wantrouwige vrek zonder vrienden, die de kerstdagen haatte! Rijk, maar ongelukkig. Hoe anders is het dienen van de Heere! Daarbij staat vertrouwen centraal. En een echt Kerstfeest met hoop voor mensen die van zichzelf in de diepste duisternis zitten.

De steenrijke zakenman Trump wordt de machtigste man ter wereld. Het geeft een onheilspellend gevoel. Maar de Koning der koningen heeft de wereld overwonnen. Dat geeft tóch ‘goede moed’.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen