Kerst

Jelle loopt naar buiten. Nog voor hij bij het fietsenhok is, heeft hij een sigaret in z’n mond. Hij grinnikt in zichzelf; ‘Weer een dag voorbij. Nog twee dagen school en dan is het kerstvakantie.’ Zijn gezicht betrekt als hij aan het kersfeest denkt. “Hee, Jelle, fietsen we samen?” hoort hij een vrolijke meisjesstem. “Best.” bromt hij terug. “Kijk effe wat vrolijker”, zegt Lize terwijl ze haar tas in haar mand hijst. “’t Is bijna vakantie, hoor. Vakantie….heeeeerlijk!” jubelt ze.

Terwijl Jelle met zijn buurmeisje de dijk over fietst zegt hij: “Ja, daarom juist. Ik zit een beetje met dat kerstfeest in m’n maag.” Lize zet grote ogen op. “Met het kerstfeest in je maag? Daar heeft mijn maag juist heel veel zin in.”
Ze rolt met haar ogen en wrijft over haar buik, terwijl ze opsomt: “Een lekker soepje vooraf, een verrukkelijk toetje met slagroom en ijs natuurlijk. O ja en hopelijk chocolade. En wat dacht je van de beroemde kersttaart van mijn moeder. Die krijgen we altijd uit de kerk bij de koffie. Dus,” ze draait zich naar Jelle toe, “vertel jij me eens waarom jij met het kersteest in je maag zit?”

“Tja, je kent mijn vader….”Jelle zucht. “Hij heeft weer een plannetje. Opa en oma gaan dit jaar naar mijn tante, mijn andere opa en oma leven niet meer. Dus we zaten zaterdagavond aan tafel en begint hij ineens een heel verhaal over naastenliefde. En hoe goed we het hebben met z’n allen. Dat zoveel mensen het minder hebben of eenzaam zijn. Dat je als christen het goede voorbeeld moet geven…blablabla.” Hij trekt een raar gezicht.

Lize lacht, “Maar vertel op, wat is je pa van plan?”.
Nieuwsgierig kijkt ze hem aan. “ M’n pa wil dat we allemaal iemand bedenken die het niet zo goed heeft. Die dan bij ons komt eten en meegaat naar de kerk.” “Wow,” Lize’s ogen glimmen, “op Eerste Kerstdag?” “Nee, dat gelukkig niet. Vierentwintig december. Kerstavond noemt pa dat altijd, en dan mee naar de uitvoering van het koor en het kerstfeest van de verenigingen in de kerk.” “En… weet je al iemand? Kun je die zwerver niet vragen uit het plantsoen?” Ze lacht hardop. “O, ik zie het al voor me, dan mag je wel een biertje meenemen naar de kerk dan blijft ie rustig, en een knijper voor op je neus!” Jelle lacht, maar het gaat niet van harte. “Snap je het nu? Daarom zit ik met het kerstfeest in mijn maag!”

’s Avonds zit Jelle op zijn kamer. Hij pakt zijn gitaar en slaat wat akkoorden aan. Stille nacht, heilige nacht.
Zachtjes zing hij mee. Met een zucht legt hij zijn gitaar weg, hij rekt zich uit en gaat voor het raam staan. Buiten is het donker. Anne, zijn zus roept onder aan de trap. “Koffie, Jel!”

Beneden legt vader de krant weg en pakt de koffie aan. Anne vertelt over haar stage op de basisschool. Jelle geniet van zijn koffie en mijmert wat voor zich uit. Ineens schiet hij overeind. “Wat zegt u?” Met grote ogen kijkt hij zijn moeder aan. “Dat ik mevrouw van Belzen uit heb genodigd voor de kerstavond.” herhaalt ze. “Ze is altijd alleen, ik ken haar niet echt, maar ze zit altijd voor het raam. Als ik boodschappen doe zwaaien we even naar elkaar en dat is het dan.” “Precies, ze zit altijd voor het raam. NIEUWSGIERIG! Ze houdt alles in de gaten.” zegt Anne. Moeder schudt haar hoofd. “Denk je dat echt Anne? Volgens mij is ze heel eenzaam en ze geniet van alles wat ze buiten op straat ziet gebeuren. In ieder geval heb ik aangebeld en gezegd dat we het fijn zouden vinden als ze de kerstavond met ons door wil brengen.” Jelle verslikt zich in zijn koffie. “Wat? Heeft u gezegd dat wij het fijn zouden vinden? Dat meent u niet! Misschien moet ik maar vragen of ik naar Lize’s familie kan. Wat ik haar voor lekkere dingen op heb horen noemen vanmiddag.”
“Dat denk ik niet Jelle,” klinkt vaders bedachtzame stem. “mijn nieuwe collega komt ook. Hij is pas verhuisd en kent hier bijna niemand. ’t Is nog een jonge man, ik denk dat je hem wel zal mogen.”

“Nou dat zal gezellig worden, allemaal vreemde lui hier aan tafel.” Jelle kijkt zijn zus nijdig aan. “Heb jij soms ook al iemand in gedachten?” Annes gezicht kleurt rood. Allemaal kijken ze haar gespannen aan. “Het is wel erg lastig. Niet om iemand te bedenken, maar wel om het te vragen. Door wat pa gezegd heeft, heb ik deze dagen anders naar de mensen om me heen gekeken. Een jongen, die altijd alleen zit valt me nu pas op. Dat meisje van wie haar ouders gaan scheiden…,”Anne zucht, “maar om ze nu meteen hier thuis uit te nodigen voor kerstavond. Ik vraag me af of ze daar wel op zitten te wachten. Het is dan net of ik het alleen maar doe omdat ik hen zielig vind, en dat voelt natuurlijk ook rot.” Jelle ziet dat vader een grote glimlach om zijn lippen heeft. “Wat stel jij dan voor Anne? Wat kun jij voor die mensen om je heen betekenen?” Anne heeft wel wat ideeën. Samen praten ze erover door hoe ze het hele jaar goed kunnen zijn voor andere mensen. Jelle luistert alleen maar. Ineens staat hij op. Hij heeft genoeg gehoord. Moet hij nu van alles gaan doen voor anderen? “Nou, ik ga eerst maar eens naar bed. Trusten.”

Jelle pakt zijn schooltas in. Morgen moet hij vroeg beginnen. Toch blijft het gesprek van net nog in zijn hoofd hangen. Weet hij echt niemand, die wel wat aandacht kan gebruiken? In de klas is het altijd gezellig, toch? Hoe het met de docenten gaat is zijn zorg niet. Hij ritst zijn tas dicht. Of wel? Terwijl hij zijn tanden staat te poetsen, ziet hij ineens Harm voor zich. Een stille jongen die ook in de supermarkt werkt. Met zijn andere collega’s narren ze hem wel eens. Hij zegt toch niks terug. Maar de laatste keer keek Harm zo verschrikkelijk verdrietig. Zonder dat iemand het weet of hoort, besluit Jelle: “Ik kap er mee. Volgende week ga ik gewoon een praatje met hem maken.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen