Maranatha

Ontmoetingen met mensen uit andere landen en culturen ervaar ik vrijwel altijd als een verrijking. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het contact met mijn Israëlische buurvrouw, die haar weg probeert te vinden in de Nederlandse samenleving. Of aan de gesprekken die ik heb met een Filipijnse jonge vrouw over de huidige politieke situatie in haar land van herkomst. Dit soort ontmoetingen verbreden mijn cultuurgebonden - en dus beperkte - visie op deze wereld. Het brengt een verre wereld een stukje dichterbij.

Meer in het bijzonder waardeer ik gesprekken met christenen met een andere culturele achtergrond, bijvoorbeeld als we buitenlandse bezoekers te gast hebben. Deze contacten zijn niet alleen voor ons als volwassenen nuttig, maar ook voor onze kinderen zeer leerzaam. Ze leren al vroeg dat christen-zijn niet voorbehouden is aan blanke Nederlanders bijvoorbeeld.

Maar onlangs had ik een ontmoeting die de donkere kanten van deze wereld wel heel dichtbij bracht. Ik was samen met mijn dochter in de Looier (evangelisatiepost in Amsterdam) om mee te helpen bij een evangelisatieactiviteit. We waren al even begonnen toen een - zoals later bleek - Pakistaanse vluchteling met zijn zoontje binnenkwam. Een van de vaste bezoekers van de evangelisatiepost bracht hem mee. Ik raakte met hem aan de praat en hij vertelde openhartig over zijn vlucht uit Pakistan. Hij is christen en moslims beschuldigden hem ervan de Koran te hebben beledigd. Hij werd bedreigd, de stenen werden al naar zijn huis gegooid, en zag geen andere uitweg dan vluchten. Hij ging, samen met zijn oudste zoon. Deze zevenjarige zoon is inmiddels een kleurplaat aan het kleuren. “Ik ga snel een foto maken”, zegt z’n vader, “die kan ik aan z’n moeder laten zien. Dan ziet ze dat hij eindelijk weer eens lacht. Hij huilt zich elke avond in slaap, omdat hij haar zo mist.” Hij wijst naar zijn eigen omrandde ogen: “Ik kan zelf ook niet meer slapen.” Na de foto praten we verder. Over de angst waarmee christenen in Pakistan leven en hoe ze de haat van moslims voelen. Mijn dochtertje vraagt aan me waar die jongen vandaan komt. Ik vertel dat hij met z’n vader uit Pakistan is gevlucht. “En z’n moeder?”, vraagt ze. “Nee, die kon niet mee.”

Zijn zoon en mijn dochter zijn inmiddels aan het tafeltennissen. Opnieuw worden foto’s gemaakt. Ik heb geen foto nodig. Het beeld staat nog steeds op mijn netvlies. Een onbezorgd vijfjarig meisje met lange blonde haren en een zevenjarige jongen met grote donkerbruine ogen. Ogen die zich elke avond met tranen vullen, omdat hij duizenden kilometers bij zijn moeder vandaan is.

Wat een verschil, denk ik bij mezelf. Mijn hart huilt mee. En wat een wereld. Een wereld verloren in schuld. Onze schuld. Hoe lang zal het nog duren voordat Christus terugkomt?
Het is Kerst geweest. Maar de Heere Jezus zal opnieuw komen. En voor de gelovigen gaat dan Openbaring 21:4 in vervulling: En God zal alle tranen van hun ogen afwissen; en de dood zal niet meer zijn; noch rouw, noch gekrijt, noch moeite zal meer zijn; want de eerste dingen zijn weggegaan. Gods belofte wordt heerlijk vervuld. Zie jij daar naar uit?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen