In ons geen kracht

Heb je ook weleens tijden dat het lijkt of alles tegenzit en de ene narigheid en tegenslag op de andere volgt? Dat het soms zelfs lijkt of alles samenloopt! Dat je ondanks alle inspanningen en inzet het gewoon niet meer overzien kunt? Dat je het gevoel hebt te bezwijken? Je studie valt tegen, misschien je vriendschap wel verbroken, tegenwerking waar je niet tegen op kunt. Het gaat gewoon niet meer. Het ene verdrietige feit volgt direct op het andere. Je moet zeggen: “Ik heb geen kracht, geen weerstand meer tegen al die zorgen, bezwaren en misschien ook wel zonden.” Ja, dat kan ook! Dat er zo’n kracht in allerlei verzoekingen ligt en verleidingen om je af te trekken van het lezen van Gods Woord, het buigen van je knieën, het aandachtig luisteren naar Gods Woord in de kerk. Het ene na het andere stuk genadetijd wordt opgeslokt door allerlei zogenaamde verplichtingen om de moderne media te volgen, je sociale netwerk te onderhouden. Je wordt zomaar meegezogen. Wat kun je je dan machteloos en moedeloos voelen. En soms boos. Op anderen, op jezelf, opstandig ten diepste tegen… God! Verschrikkelijk toch! Vijanden, tegenslag van buiten en opstand van binnen! Hoe moet het nu toch? In ons is geen kracht.
Lees dan toch biddend de Bijbel en leg je nood en je ellendige hart en alles maar neer voor een alwetend God, Die niets aan ons verplicht is. Nee, zeker niet! Hebben wij niet alles verzondigd? Vraag allereerst maar of je dat mag beleven! Dan verliezen we immers al onze rechten! Dat maakt ons smeken al zo anders. Daar hebben we echter wel de genade der wedergeboorte voor nodig en de Heilige Geest. O, mijn jonge lezer, bédel daar dan om. Hij wil er om gevraagd worden.
En zie dan ook eens naar het verband van onze tekst! Gods Woord meldt het ons niet voor niets. Koning Josafath (Jahweh is Rechter, betekent zijn naam) wordt ook belegerd door een machtig volk. Vier verbonden vijanden: Ammonieten, Moabieten, Edomieten en Syriërs zijn al vlak bij, of over de grenzen van Juda. Ze zijn reeds bij Engedi.
En zo rukt de vorst der duisternis nog op. Zie maar om je heen: een machtig leger van theologen die het Godsbestaan ontkennen, wetenschappers, filosofen met hun evolutietheorieën, mediamacht, politici die af willen rekenen met alles wat aan het christendom verwant is. Zij van buiten. Het is slechts een greep. Maar als God genade gaat verheerlijken in een zondaarshart, komt er ook een leger op de been van binnen: aanvechtingen, wereld, bedorven bestaan, satan.
Wat deed Josafath? Mobiliseerde hij zijn leger van meer dan een miljoen soldaten? Nee, als bedelaars aan de poort des hemels, met vrouwen en kinderen, vluchtte hij naar de tempel. Vastend. Hun boetvaardigheid betonend. In het voorhof stond het altaar en vloeide het bloed. En als een totaal onwaardige vluchtte hij naar Gods huis, naar het bloed. En dat wees op het bloed van Christus. Daar lag ook de belofte dat Gods oog open zou zijn over dit huis en Zijn oren opmerkende.
En als een totaal machteloze en dwaze onwetende mocht hij door de Heilige Geest het oog op God slaan, in Christus. En smeken. En verhoord worden om Christus’ wil, Die later aan het vloekhout omringd werd door een muitgespan en de zonde, dood, satan en hel overwon. Dat we zouden smeken om zulk een geloofsvluchten, zulk een geloofsoog. Hij wacht immers om genadig te zijn. Nog.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen