Leven, geschenk van God

Gekregen leven
In Genesis lees je hoe God de adem in de neus van Adam blies. Daarna ademde Adam zelf, hij leefde! Er staat: Zo werd de mens tot een levende ziel. Dat is het verschil met dieren. De dieren leven ook, maar de mens kreeg de levensadem van God.
Veel mensen denken dat wij de adem van dieren hebben; we zijn volgens veel wetenschappers namelijk ook dieren. Door een proces van evolutie is de mens ontstaan. De Bijbel geeft jou en mij een heel andere afkomst! Mensen hebben leven van God gekregen. Hij is de almachtige Schepper, Die uit de aarde de mens vormde en hem adem, een ziel gaf. Leven is een godsgeschenk!

Wat is leven?
Volgens de biologie leeft iets of iemand, als het in staat is zichzelf in stand te houden, te groeien, zich voort te planten en zich aan kan passen aan veranderingen in de omgeving. Bijzonder is hoe God alle levende dingen geschapen heeft met het vermogen zich voort te planten: dieren, bomen, bloemen en planten. Toen God de dieren bij Adam bracht en hij ze een naam mocht geven, was dat ook iets wat opviel. De mannelijke dieren hadden een vrouwtje dat bij hen paste. God zei toen: “Het is niet goed dat de mens alleen is”. Hij gaf Adam een vrouw. Samen kregen ze de opdracht om kinderen te krijgen, de aarde op een goede manier te beheren en heerschappij te hebben over alle dieren.

Levensgroot verschil
In de wereld om jou heen wordt vaak heel anders over leven gesproken. Het leven is toevallig. Het leven bestaat uit cellen, meer niet. Daarom kunnen mensen ook makkelijk spreken over ‘kwaliteit van leven’. Als leven voor ons gevoel geen waarde of kwaliteit (meer) heeft, kunnen wij daar zelf een einde aan maken. Maar wie bepaalt wat kwaliteit van leven is? Als je een baaldag hebt, heb je dan die dag geen kwaliteit van leven?
Heeft een baby kwaliteit van leven? Die vraag heb ik nog nooit iemand horen stellen. Maar als mensen ouder of ziek worden, of gehandicapt zijn en net als een baby (bijna) niets meer zelfstandig kunnen, dan gaat het over ‘kwaliteit van leven’. Het gesprek hierover is heel actueel. Het is ook een moeilijk gesprek, want mensen gaan echt uit van totaal verschillende ideeën over wat leven is.

Afgebroken leven
De Bijbel leert je dat God leven geeft en vormt. Vooral Psalm 139 is een prachtig loflied op Gods scheppende hand. Ieder mens dat in de baarmoeder gevormd wordt is een wonder van God! In het verborgen wordt een mens een persoon voor God met een ziel. David looft God dat Hij hem op een wonderlijke manier gemaakt heeft. Dit geldt ook voor jou. Je bent een mens voor het aangezicht van God. Toen geen mens nog iets van jou zag, toen jouw moeder nog niet eens leven voelde, zag God jou. Hij maakte jou zoals je bent. Wanneer leven afgebroken wordt, geeft dat verdriet. Vraag het maar eens aan mensen die een miskraam kregen, of een doodgeboren kind. Wat een groot verdriet! Wat een vragen voor God. Wat roept daarin ook de nood van de zonde tot ons.
Want zo heeft God het leven niet bedoeld. Maar door de zonde is alles onderworpen aan de ijdelheid, zegt Paulus. Alleen God kan daarin troost geven. Wij zien hier de onderkant van Zijn borduurwerk; Hij is de Schepper en Hij weet wat Hij doet.

Door de mens afgebroken
God bepaalt de tijden van ons leven. Maar in onze tijd bepalen wij dat zelf. Wij kunnen leven verlengen, dankzij geweldige medische kennis. De andere kant is ook dat wij leven kunnen stoppen. Een heel pijnlijk onderwerp is abortus. Sta er eens bij stil hoeveel levens er afgebroken worden. Wat een schuld. Het bloed van onschuldige kinderen roept tot God! Misschien krijg jij daar ook wel mee te maken, of weet je er al van. Je moet altijd voorzichtig zijn in je oordeel. Het is heel belangrijk dat deze dingen bespreekbaar zijn. Meisjes kiezen soms voor abortus, omdat ze de druk van mensen om zich heen voelen als ze zouden vertellen dat ze zwanger zijn. Ze zien dan geen andere uitweg, terwijl die er wel is. Daarom is openheid, vertrouwen en steun belangrijk. De zonde tegen het zevende gebod mag toch niet de zonde op het zesde gebod tot gevolg hebben? God ziet het. Hij kan de zonde niet door de vingers zien. Tegelijk is er bij Hem vergeving. God ziet in genade neer op zondaren die hun zonden hartelijk belijden voor Zijn aangezicht. Om Jezus’ wil, Die voor doodschuldigen Zijn leven gaf.

Waarom leef jij?
Wat is de bedoeling van ons leven? Ons leven, onze adem komt van God. Hij schiep ons naar Zijn beeld en gaf ons, mensen, ook een opdracht. Na de zondeval is het onmogelijk om daaraan te voldoen. Zelfs ons denken over het leven en de zin van het leven is verwrongen. Het is alsof je in een kapotte spiegel kijkt.
Je ziet het beeld niet meer scherp. Dat merk je aan jezelf. Zie jij jouw leven als van God gegeven? Dan weet je ook dat Hij recht op je heeft en dat jij niet alles in je leven zelf kunt bepalen. Je bent geschapen om te leven tot Gods eer. De Schepper Die het leven gaf is ook de Herschepper. Hij zal eens alles nieuw maken. In Christus maakt Hij mensen tot een nieuw schepsel. Dan krijgt leven de hoogste kwaliteit!

Brief van een trotse moeder…
Deze brief ontving Daniël van Arthur Alderliesten, directeur van de VBOK.
Deze anonieme moeder vindt het belangrijk dat jongeren haar brief lezen.
De brief spreekt voor zich!

Een Goddelijk ingrijpen
Graag wil ik mijn verhaal vertellen met als doel: mensen laten weten dat de Heere nog steeds wonderen doet, ook op het gebied van het ongeboren leven. Een leven dat Hij Zelf geschapen heeft en in mijn leven dat ongeboren leven zo wonderlijk beschermd en gespaard heeft. Ik hoop, dat mijn verhaal voorgelezen of verteld zal worden op scholen, verenigingen enz. Ik hoop ook dat meisjes of vrouwen, die rondlopen met abortusplannen, door mijn verhaal zich bedenken en met Gods hulp hun zoon of dochter niet vermoorden, maar in leven laten. Daar heeft het kind recht op (jij als moeder bent verantwoordelijk voor dat leven, ook al wil je het niet of kun je het niet). Geen enkele reden is er te bedenken waardoor het doden van je kind gerechtvaardigd of aanvaardbaar is! Echt, geen enkele! Er is altijd een oplossing. Je staat er nooit alleen voor. Wel als je voor abortus kiest. Dan is er niemand die je daar nog echt mee helpen kan. Abortus is onherroepelijk. En zo begon het ook bij mij. Ik werd zwanger, ongewenst, ongepland. Een onmogelijk iets in mijn leven, in mijn lichaam, in mijn toekomstplannen. Hoor je het? 3 keer mijn, 3 keer egoïstisch.
Het kon gewoon niet. Ik kon het niet gebruiken. Het moest zo snel mogelijk weg; uit mijn leven; uit mijn lichaam; uit mijn toekomst.
Weg ermee! Meer dacht ik niet. De huisarts begreep me wel, maar wees me ook op mijn verantwoordelijkheid en op het onherroepelijke van een abortus. Ik beaamde het, maar was vastbesloten. Het kon gewoon niet. De huisarts gaf me bedenktijd, ik meen een week. Ik veranderde echter niet van gedachten. Ik kwam terug en de huisarts maakte een afspraak voor me in het ziekenhuis. Ik vertelde het aan niemand. Ik was ‘blij’ en ‘opgelucht’ dat ik het ongedaan kon maken en verder kon met mijn leven. Ik ging naar het ziekenhuis. Ook daar werd ik nogmaals gewezen op de gevolgen. Het deerde me niet. Ik was overal blind voor! Gelukkig was er Een die er boven stond en Zijn schepsel beschermde, bewaakte! Hoe wonderlijk! Er werd een datum geprikt en een tijd. Die dag, op die tijd werd ik in het ziekenhuis verwacht. Niemand wist ervan. Ik zou het stiekem doen en alleen. Hoe dwaas.
Enkele dagen voor de geplande datum stuurde de Heere iemand naar mij toe. Het gesprek verliep goed, het was gezellig.
Totdat die persoon iets zei (vreemd genoeg weet ik niet meer wat het precies was), wat me als een donderslag raakte! Ik leek wel verlamd. Totaal uit het veld geslagen! Koning af. Ik zal dat moment nooit meer vergeten. Ik had geen keus meer. Het werd voor me beslist. Ik kon geen abortus meer laten doen! Het leven van mijn (ons) kind was gespaard. Het was werkelijk: tot hier en niet verder! Hoe het allemaal verder moest, ik wist het niet, maar ik kon mijn kind niet meer doden!
Zoveel jaren later en wat ben ik de Heere ongelooflijk dankbaar voor Zijn goddelijke halt. Ik ben voor een vreselijke zonde (moord) bewaard en het leven van een mensenkind gespaard! Een pracht van een mens is het nu. En als ik dan naar hem kijk, denk ik beschaamd: “Je moest eens weten wat ik van plan ben geweest. Gelukkig zul je het nooit weten, maar toch.... vergeef me, dat ik het ooit echt van plan was.” Ik hou heel, heel veel van je! Mijn geheim. De Heere zij alle dank en eer!

Een trotse, liefhebbende moeder.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen