Neem elkander aan…

De Heere bouwt in deze wereld Zijn kerk. De kerk is een wonderlijke gemeenschap. Uit allerlei soorten mensen vormt God het lichaam van Christus. En in die gemeenschap vervullen de discipelen van Jezus een dure plicht. De sterken, gelovigen met een diep geloofsinzicht, zijn schuldig de onsterken, gelovigen die aarzelen en moeite hebben met bepaalde zaken, te dragen. Dragen, elkaar helpen, steunen en niet zichzelf behagen, is de roeping van de gemeente Gods. Helaas komt zichzelf behagen ook voor. Demas kreeg de tegenwoordige wereld lief en Ananias en Safira probeerden de Heilige Geest te bedriegen. Ze deden zich anders voor dan ze werkelijk waren. Zelfbehagen wijst de apostel radicaal af. Hij wijst daarbij op Christus. Die kwam niet om Zichzelf te behagen, maar om smaad te dragen (vers 3). De gelovigen moeten allen in Zijn voetstappen gaan. Dat geldt ook nu. De kerk is de gemeenschap waar Christus is. Wee, als het in de kerk anders is. Dan raken we ver van huis.

De gemeente moet ook eensgezind zijn. Joden en heidenen kunnen over veel dingen van inzicht verschillen. De plaats van de sabbat bijvoorbeeld. Of de betekenis van de besnijdenis. Joden zullen daar graag aan vast willen houden. Voor heidenen ligt dat heel anders. Maar Christus is een dienaar van de besnijdenis geworden. Ook onder de Joden heeft Hij zijn gemeente. Vanaf de Pinksterdag gaat het heil echter ook naar de volken.
Keer op keer was dat al in het Oude Testament beloofd. De heidenen zouden vrolijk zijn met het Joodse volk, het volk van God (vers 10). Het zal echter één gemeenschap zijn. Een geloof, een Zaligmaker, een toekomst en één Bijbel. En samen zullen de gelovigen God verheerlijken en Christus groot maken, omdat God het waard is. Ook vandaag heeft de gemeente als eerste taak de grootmaking van God. Hij is het waard dat er groot van Hem gedacht en gesproken wordt. Laten we groot en heerlijk denken van Zijn overvloedige genade. Laten we Hem prijzen om Zijn heerlijke werken. Laten we Hem aanbidden om Zijn onbezweken trouw. Laten we Hem eren voor Zijn heerlijke schepping waarin zon en maan er staan zullen tot de jongste dag. De Heere is het waard dat Hij geprezen wordt (vers 6).

De gemeente heeft ook toekomst. God immers is de God van de hoop. Vaste en zekere hoop voor de toekomst.
De wereld heeft geen toekomst. De wereld gaat voorbij. Maar de kerk heeft toekomst. En die toekomst brengt troost (vers 4), blijdschap en vrede (vers 13). Die gemeente komt er niet vanzelf. Die gemeente bestaat ook niet door zichzelf. Paulus besluit met de kracht van de Heilige Geest. Het is de Geest Die levend maakt. Het is de Geest Die vernieuwt en het is de Geest Die het grote werk tot voltooiing brengt. Eenmaal komt er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Dan zijn er geen sterken en onsterken meer. Dan is God alles en in allen. Dan zal Gods eer en heerlijkheid onbelemmerd en eeuwig klinken. Wat maakt dat uitzicht lijdzaam (geduldig). Wat geeft dat ook een hoop. Er is hoop in een hopeloze wereld. In de Schriften kunnen we ervan lezen. Door de Geest wordt het toegepast en door Gods kinderen wordt het gesmaakt. Opdat wij door lijdzaamheid en vertroosting der Schriften hoop hebben zouden (vers 4). In Psalm 56 vers vier zingen we daarvan. ‘Ik roem in God ik prijs het onfeilbare Woord, ik heb het zelf uit Zijne mond gehoord.’ Wat een troostvolle wetenschap voor schuldige mensen. Kom, de God van dit Woord werkt nog.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen