Wij zijn des Heeren

De eerste christengemeenten hadden een heel samengesteld karakter. Er waren mensen van allerlei afkomst en aard. Het belangrijkste was wel het verschil tussen joden-christenen en heiden-christenen. Beiden waren door het ware geloof in Christus verenigd. Maar dat betekende nog niet dat er geen moeilijke zaken waren. Echt geloof lost nog niet alle praktische problemen op.

Zo waren er in de eerste gemeenten verschillen van inzicht rond dingen die gegeten mochten worden en rond de oudtestamentische feestdagen, zoals Pascha, Wekenfeest en Grote Verzoendag. Veel joden-christenen wilden hieraan vasthouden. Heiden-christenen, die hier niet bij opgevoed waren, gingen hier anders mee om. Paulus noemt dat vasthouden aan eetgewoonten ‘zwak in het geloof’. Paulus is ook van oordeel dat we elkaar daarin moeten aannemen en verdragen. Laat joden-christenen hun oude gewoonten behouden, als ze dat willen. Uiteraard niet om daarmee voor God rechtvaardig te zijn, want dat is een zondig mens alleen door het ware geloof in Christus. Maar verdraagzaamheid en vriendelijkheid is op het punt van gewoonten heel belangrijk.

Overigens pleit Paulus daarmee niet voor losbandigheid. Het kan niet zo zijn dat bijvoorbeeld de wekelijkse rustdag niet meer gehouden zou worden. Ieder moet in zijn gemoed ‘ten volle verzekerd’ zijn. Dit betekent niet dat ieder maar zelf moet uitmaken wat goed en verkeerd is. Dat is een dwaze gedachte, die we nergens in de Bijbel tegenkomen. Nee, Paulus bedoelt dat we bij alles wat we doen en laten er terdege rekening mee moeten houden wat God in Zijn Woord zegt. We moeten ons gedrag en onze mening ook nauwkeurig onderzoeken in het licht van de Schrift. Is ons gedrag wel in overeenstemming met Gods wil? Dat bedoelt een iegelijk zij in zijn eigen gemoed ten volle verzekerd te zeggen. Het is zeker geen vrijbrief voor een losbandig leven. En waarom moeten christenen naar elkaar toe in de gemeente Gods verdraagzaam zijn? Wel, ze leven en sterven niet voor zichzelf (vers 7). Dat is de wereldse gedachte. Ik bepaal zelf wel wat goed en slecht is. Maar die gedachte, die in onze individualistische tijd zijn duizenden verslaat, is vreemd aan de Schrift. In leven en sterven is de ware christen het eigendom van de Heere Christus. En het is daarom zijn dure roeping om God in alles te behagen. Dit klemt nog meer in het licht van het laatste oordeel. Iedereen komt een keer voor Gods rechterstoel te staan. En dan zal blijken vanuit welke grondhouding we de dingen gedaan hebben.

Eenmaal zal ieder voor Christus moeten buigen. Dat is op de jongste dag. Alle tong zal God belijden, erkennen. Sommigen zullen moeten buigen maar niet willen. Ze hebben de genadetijd voorbij laten gaan. De gelovigen zullen met blijdschap en vreugde naar die grote dag uitzien. Dan immers zal God zijn alles en in allen. Wat een heerlijk vooruitzicht voor de gemeente Gods. Daarbij zullen we heel persoonlijk voor God rekenschap moeten geven (vers 12). Het zal genade zijn als we eenmaal de heerlijkheid zullen binnengaan. Dat eeuwige leven begint echter hier op aarde en krijgt gestalte in een heilig leven en het beginsel van de eeuwige vreugde in het hart. Wat een rijkdom om het eigendom van Christus te zijn. Daar weegt niets in de wereld tegenop. Ook vandaag nodigt Christus tot Zijn dienst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen