Zo dikwijls wij Hem aanroepen

Mozes wil het volk van Israël laten zien het grote verschil tussen Israël en de volken, in het midden waarvan het als volk leven moet. Die volken dienen andere goden, die slechts in de voorstelling van die volken bestaan. “Nu”, zo zegt Mozes, “wanneer u er eens op letten wilt wie God voor Zijn volk is, dan moet u zien, dat de Heere Zijn volk nabij is als het tot Hem roept.” De werkelijkheid van de door Gods hand gewerkte verlossing, predikt dat God alleen God is. In tegenstelling tot de afgoden, die de heidenen dienen. Immers, deze verlossen niet.

Dat is ook gebleken in de tijd van Elia. Toen stonden de priesters van Baäl tegenover de profeet van God. Toen heeft God Zichzelf de Verhoorder van het gebed betoond. En dat zal de Heere altijd betonen.

Ook wij leven te midden van mensen, die andere goden dienen. Afgoden. Die goden bestaan slechts als god in de verbeelding van mensen. Maar zij verwachten van hun goden zoveel. Zij noemen die goden wel geen Baäl of Mardoek, maar “natuur”, of “wetenschap”, of “techniek”. Maar als het er op aankomt, zijn het ijdelheden, zoals ze ook in de Heilige Schrift genoemd worden. Uiteindelijk stellen deze afgoden de mensen teleur. Maar God, Die alleen God is, zal in eeuwigheid niet teleurstellen.

Hij is nabij degenen, die Hem aanroepen. Dat aanroepen houdt in dat wij Hem nodig hebben. In afhankelijkheid levend, zullen we in alle dingen God moeten kennen en raadplegen. En dan is het waar en wordt het ook als waarheid ervaren: Hij is nabij.

Dat is heden ook mogelijk. Dat is niet maar iets van gisteren of eergisteren. Maar heden en tot in alle eeuwigheid is deze God de Levende, Die een toevlucht is van geslacht tot geslacht.

Roep jij Hem aan? Niet alleen als jij je in bijzondere noden bevindt; maar is dat je levensgewoonte, altijd met de Heere raad te plegen? En als jij je in bijzondere noden bevindt, mag je Hem ook aanroepen, want die als een tot God wederkeert als een schuldige en zijn of haar schuld belijdt voor God, ervaart dat Hij zulken niet afstoot.

Bij Israël was er een morgenoffer en een avondoffer, opdat het altijd aan God gedenken zou. Zo moet er ook in ons leven een morgen- en avondoffer zijn, opdat wij altijd God zouden aanroepen.

ds. A. Vergunst (1926-1981)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen