Als je vrijheid moet missen

Naam:
Anne Frank
Geboortedatum:
12 juni 1929
Geboorteplaats:
Frankfurt am Main, Duitsland
Woonplaats:
Amsterdam
Gezinssamenstelling:
Vader Otto, moeder Edith en zus Margot
Droom:
Schrijver of journaliste worden

Woensdag, 8 juli 1942
“Margot en ik begonnen het nodigste in een schooltas te pakken. Het eerste wat ik er in stopte, was dit gecartonneerde schrift, daarna krulpennen, zakdoeken, schoolboeken, kam, oude brieven; ik dacht aan het onderduiken en stopte daardoor de gekste onzin in de tas. Maar ik heb er geen spijt van; geef meer om herinneringen dan om jurken.”

Ineens staat het leventje van Anne op z’n kop. Haar oudere zus moet zich melden. De familie Frank weet wat dat betekent en besluit onder te duiken in het Achterhuis. Dan moet Anne ineens beslissen wat haar belangrijkste spullen zijn…

Stel je voor dat je één schooltas mag vullen met spullen. Je weet niet hoe lang je daar mee moet doen. Wat zou jij mee nemen?

Zondag, 17 october 1943
“Ik duizel van de scheldwoorden die in de laatste maand door dit eerbare huis rond gevlogen zijn. Vader loopt met opeen geperste lippen rond; (…) Moeder heeft rode plekjes van opgewondenheid op haar wangen. Margot klaagt over hoofdpijn, (…) en ik zelf ben de kluts helemaal kwijt. Eerlijk gezegd vergeet ik af en toe met wie we ruzie hebben en met welke persoon de verzoening al heeft plaats gehad.”

Dag en nacht met zijn ze met z’n achten in het Achterhuis. Anne en de andere onderduikers mogen niet naar buiten en overdag moeten ze zo stil mogelijk zijn. Niemand weet voor hoe lang ze met elkaar de ruimte moeten delen…

Stel je voor dat je dag en nacht met je familie op dezelfde plek zou blijven. Hoe zou jij je dagen vullen?

Maandagavond, 8 November 1943
“‘s Avonds in bed zie ik me in een kerker alleen, zonder vader en moeder. Soms zwerf ik aan de weg, of ons Achterhuis staat in brand, of ze komen ons ‘s nachts weghalen. Ik zie alles, alsof ik het aan mijn eigen lijf beleef en heb daarbij het gevoel dat dit alles me dadelijk zal kunnen overkomen! … Ik kan me helemaal niet voorstellen dat de wereld voor ons ooit weer eens gewoon wordt.”

Altijd is Anne bang dat de Duitsers achter hun schuilplaats komen. Wat de Duitsers precies met hen zullen doen, weet Anne niet. Dat de Duitsers niets en niemand ontzien begrijpt ze wel uit de verhalen die ze soms hoort.

Stel je voor dat je iedere dag de kans loopt om ontdekt te worden. Waar zou jij het meest bang voor zijn?

Dinsdag, 4 April 1944
“Ik wil nog voortleven ook na mijn dood! (…) Met schrijven word ik alles kwijt, mijn verdriet verdwijnt, mijn moed herleeft. Maar, en dat is de grote vraag, zal ik ooit nog iets groots kunnen schrijven, zal ik ooit eens journaliste en schrijfster worden?”

Veel denkt Anne na over de toekomst. Ze zit vol met plannen en dromen. Maar boven elke droom hangt de vraag: zal er ooit een toekomst voor mij komen?

Stel je voor dat jouw toekomst er zo donker uit zou zien. Welke droom zou jij dan vast blijven houden?

Dinsdag, 11 April 1944
“Wij Joden mogen ons gevoel niet laten gelden, moeten moedig zijn en sterk, (…) moeten doen wat in onze macht ligt en op God vertrouwen. (…) Wees moedig! Laten we ons van onze taak bewust blijven en niet mopperen, er zal een uitkomst komen, God heeft ons volk nooit in de steek gelaten.”

Grote vragen leven er bij Anne: Waarom moet dit gebeuren? Zullen er nog Joden overblijven? Antwoorden heeft ze niet. Regelmatig schrijft ze over haar vertrouwen in God, de God van haar volk Israël.

Stel je voor dat je naast Anne zou zitten. Wat zou je tegen haar zeggen?

Zaterdag, 15 juli 1944
“Het is een groot wonder, dat ik niet al mijn verwachtingen heb opgegeven, want ze lijken absurd en onuitvoerbaar. (…) Ik zie hoe de wereld langzaam steeds meer in een woestijn herschapen wordt, ik hoor steeds harder de aanrollende donder, die ook ons zal doden, ik voel het leed van miljoenen mensen mee en toch, als ik naar de hemel kijk, denk ik, dat alles zich weer ten goede zal wenden, dat ook deze hardheid zal ophouden, dat er weer rust en vrede in de wereldorde zal komen.”

Nog geen maand later, moet Anne haar dromen en verwachtingen opgeven. De Duitsers vallen het Achterhuis binnen en arresteren Anne en haar familie. Anne komt uiteindelijk met haar zus in concentratiekamp Bergen- Belsen terecht. Een paar maanden voor de bevrijding sterft Anne, 15 jaar oud. Waarom? Omdat ze Joods was…

Stel je voor…
Nee, jij kunt je dit allemaal niet echt voorstellen. Je weet pas wat vrijheid is, als je het moet missen. Anne moest het missen. Daarom was haar dagboek zo belangrijk voor haar. Zodat iedereen het later kon lezen: om te beseffen hoe groot het wonder van vrijheid is…

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen