Luister, mens!

Gelukkig zie en hoor ik ze ook op m’n balkon, midden in Rotterdam: Vlaamse gaaien, koolmezen, halsbandparkieten, duiven en merels. Niet alleen mooie, maar ook leerzame beestjes.
Zondag waren de Vlaamse gaaien in de weer. Een mannetje en een vrouwtje. Mijn ogen bleven steken op de prachtig helder blauwe veren in het verenpak. Het mannetje kwam zo dichtbij dat ik het fijne patroon in de veren goed kon zien. Verwonderd vroeg ik mij af: Waarom gaf de Heere hen deze veren? Blijkbaar zijn deze blauwe veren geen onbelangrijk detail voor de grote en eeuwige God! Anders had Hij het toch niet zo gemaakt? Blijkbaar wil de Heere Zich zó met dit beestje bemoeien, dat Hij het zo prachtig versiert. Het was alsof het beestje zei: “Luister mens, waarom denk jij zo klein van God? Hij gaf mij dit mooie pak, zonder dat ik Hem er ooit om vroeg.”
Terwijl de Vlaamse gaaien zich een paar tuinen verder verplaatsen, wordt mijn aandacht getrokken door luid geritsel. Dat moet wel een merel zijn. Wat een geweldig mooi beestje is dat. De hele dag zit hij tussen de struiken in de grond te wroeten op zoek naar eten. Aan het einde van de dag zit zijn werk er op. Hij poetst zijn helder oranje snavel en wast zijn zwarte verenpak. Hij kiest een plekje op de nok van het dak en zingt zijn prachtige lied. Dat doet hij tot de zon onder is. Ik hoor de merel haast hardop denken: “Wat alle mensen doen in hun vrije tijd is hun zaak, maar ik zal fluiten tot eer van mijn Schepper!”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen