Ben jij echt?
De afgelopen tijd is er veel gezegd en geschreven over de film Knielen op een bed violen, een verfilming van het bekende boek van Jan Siebelink. Toen het boek uitkwam zijn er veel artikelen geschreven. Wie werden er bedoeld met de personen in het boek? Was het spotten, of was het juist een verwerking van de jeugd van de schrijver?
Nu is het boek verfilmd. Opnieuw een film over orthodoxe christenen. Je zou kunnen zeggen: een film over jou en mij. Inmiddels hebben al duizenden mensen de film bekeken. Ik voer geen pleidooi voor deze film. Maar of we het willen of niet, er wordt een beeld neergezet van christenen. Het meest opvallend is dat dit niet per definitie een negatief beeld is. Maar het is wel de vraag wat wij met dit beeld doen.
Knielen op een bed violen
Jan Siebelink schreef in 2005 het boek Knielen op een bed violen. In deze bestseller beschrijft de schrijver het leven van Hans Sievez, een bloemen- en plantenkweker. Hij komt onder invloed door een rondreizend prediker en voelt zich niet meer thuis in de kerk. Hij bezoekt steeds vaker bijeenkomsten van een bevindelijke groep en leest veel in oudvaders en andere leest veel in oudvaders en andere stichtelijke lectuur. Hierdoor ontstaat er afstand tussen hem en zijn gezin.
De film toont de worsteling van Hans Sievez met het geloof, maar brengt uiteindelijk niet de boodschap van Gods Woord. Wel wordt de worsteling van Hans met het geloof en de werkelijkheid van een straffende God naar voren gebracht. Er ligt veel nadruk op hel en oordeel. Dit wordt versterkt door fragmenten van gravures over de hel en het laatste oordeel, die in de film worden ingevoegd.
Tijdens het werken op zijn tuinderij krijgt Hans een ingrijpende 'Godsontmoeting'. In de film wordt dit uitgebeeld met een grote zwerm kraaien, die het licht verduisteren. Dwars door die zwerm kraaien komt ineens een fel en helder licht. De verbeelding van deze Godsontmoeting werkt vervreemdend. Hoe is het mogelijk om zoiets persoonlijks tussen God en een mens op deze manier te verbeelden?
Wat dat betreft kunnen we kort zijn: er zijn in de film scenes die vervreemding oproepen en wat mij betreft echt niet kunnen. Het naspelen van heilige zaken is al reden genoeg om de film niet te gaan bekijken.
Beeldvorming
In de film wordt een beeld neergezet van de bevindelijk gereformeerde christenen. Veel mensen komen zelden een christen tegen. Ze vormen zich een beeld van christenen door de media, maar ook door deze film, bijvoorbeeld. Mensen die deze film gezien hebben, hebben een man gezien die worstelt met schuld en genade en alles voor zijn geloof over heeft. Dat maakt indruk, maar geeft uiteindelijk geen Bijbels beeld.
Maar wat als mensen jou tegenkomen? Dan zien ze als het goed is een christen in het echt. Wat zien ze dan? Welk beeld krijgen ze dan van christenen? Ben jij dan echt? Authentiek? Zien mensen dat het dienen van de Heere je alles waard is; alles mag kosten? Het is belangrijk om niet alleen te praten over God en geloven, maar dat je in je houding, je daden en je woorden laat zien dat het echt is. Dat je laat zien dat God voor jou een levende werkelijkheid is en dat je, met alles wat in je is, Hem wilt volgen, al is het met vallen en opstaan.
Het bekijken van een film roept emoties op, maar laat uiteindelijk leeg. Een leven met de Heere zal nooit leeg maken en nooit leeg laten. Het grote verschil met het beeld dat de film geeft van een christen - alleen een authentieke worsteling van een mens - en een ware christen is dit: een christen is, door genade, een getuige van de Heere Jezus Christus, Die de Weg, de Waarheid en het leven is. Voor kerkmensen en voor alle mensen buiten de kerk.
Echtheid
Film
Hans en zijn gezin bezoeken een kerkdienst in een 'gewone' kerk. De dominee preekt daar over het volgen van de Herder. Het gaat alleen maar om schapen en dat iedereen mag volgen achter de Herder aan. In de film wordt deze dienst neergezet als een kerk vol met volgzame schapen. De boodschap die klinkt is alleen maar positief. Hans voelt zich bij deze manier van preken niet meer thuis en maakt dit ook kenbaar tijdens de dienst door zacht te mekkeren. In de film wordt van deze kerk een beeld neergezet dat deze godsdienst nep is. Het is niet iets van de mensen zelf. Ze hebben er zelf niets van ervaren.
Hans Sievez is door ervaringen in zijn jeugd juist op zoek naar waarheid. Hij worstelt met het oordeel, met schuld en genade. Hij worstelt met de zin van het leven. Hoewel het geacteerd wordt, wordt de kijker in deze worsteling meegesleept. De worsteling voelt dan ook authentiek aan. Juist door de manier van filmen krijgen kijkers na verloop van tijd ook respect voor deze Hans Sievez. Hij wordt niet neergezet als een man die achterhaalde ideeën nastreeft.
Vandaag
Ook nu zoeken mensen naar de zin van het leven. Onderzoeken laten zien dat steeds meer mensen weer in 'iets' geloven. Religiositeit neemt weer toe. Daarom roept deze film ook zoveel herkenning op. Een niet-gelovige bezoekster van de film kwam met tranen in haar ogen de zaal uit en zei: "Wat een prachtige film en wat heb ik diep respect voor Hans”. De worsteling van Hans met de vraag wat de zin van het leven is, sluit aan bij de vragen van deze tijd.
Jij
Nogmaals wil ik je laten merken dat deze film heel veel dingen bevat die je op grond van Gods Woord moet afkeuren. Toch heeft deze film jou en mij wel iets te zeggen. De film zet ons op scherp. Wat kunnen wij leren van deze film en het beeld dat mensen krijgen van christenen?
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 7 april 2016
Daniel | 32 Pagina's