Stenen

Als je bij ons de kerk binnen loopt, zie je in het midden de preekstoel met daarboven het orgel. Aan weerszijden kijk je over de volle breedte van de kerk tegen een bakstenen muur aan.

Stenen… een mooi gezicht als ze, netjes gemetseld, een kaarsrechte muur vormen. Kijk je dichterbij, dan blijken die stenen één voor één ruw, koud en keihard te zijn. Vergelijk dit eens met jouw en mijn hart van nature?! Ik denk dan aan hoe we vaak omgaan met een ernstige preek. De kerk uitlopen en weer doorgaan met ons leven. Ook die keren dat je het gevoel hebt dat de Bijbel wel meer waarde krijgt in je leven, maar je toch keer op keer weer de zonden doet. Het zijn voorbeelden van een hard hart.

Is er redding mogelijk? Geen steen meer te zijn? Ja, door Gods vergevende liefde voor zondaren! Die gaat dwars door ons harde hart heen en maakt het zacht en toegankelijk voor de dingen van God. Dingen die eerst niet belangrijk waren, komen dan op nummer één. Weet je wat je dan wordt? Een levende steen aan Gods gebouw.

“Toch een steen?”

Ja, die vergelijking trekt Petrus wel in zijn eerste brief. Een levende steen, die deel uitmaakt van Christus’ Kerk. Is dat geen wonder? Weet je waarom dat kan? Omdat Christus leed en stierf en daarmee is geworden tot een Hoeksteen, de belangrijkste Steen van het hele gebouw.

Verlang je er al naar een steen aan Gods gebouw te mogen zijn?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen