De weg

Vorige week was ik onderweg met de auto en ving ik wat flarden op van een gesprek dat op de radio werd gevoerd. Na even geluisterd te hebben, was mij duidelijk dat de beller een man was van stichting ‘De laatste wens’. Een stichting waarbij ernstig zieke patiënten hun laatste wens kenbaar kunnen maken. Op heel veel verschillende manieren wordt er aan die laatste wens gestalte gegeven.
De meest bijzondere activiteiten worden daarbij mogelijk gemaakt, met als doel om aan het einde van het leven nog een mooie herinnering achter te laten.

Het gesprek eindigde in het lied 'de weg'. De titel van het lied riep bij mij de vraag op: welke weg? En terwijl gedachten door mijn hoofd gingen begon het zingen...

“We leefden ons leven
om samen te sterven

We wilden geloven
In het eeuwige leven
Samen verscholen
in wanhopige troost

We hebben de waarheid
Zo diep als kon begraven”

Aangrijpend! Maar misschien wel de werkelijkheid? Leven wij ook alsof het hier nooit ophoudt? En stoppen wij ook de dood weg?

Op zichzelf is het niet verkeerd om patiënten een mooie dag te bezorgen, maar de laatste wens kan en mag het niet zijn. Er volgt een eeuwigheid op onze aardse weg. De weg is hier niet ten einde. En als onze laatste wens dan wel in de tijd ligt?

Laat je weg op Hem gericht zijn.
Hij zegt het zelf: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen