Christen zijn

Maar vernoemen hoeft niet altijd over familie te gaan. Zo had ik in Engeland een hele dierbare vriend, Arthur Johnson, die twee jaar geleden overleden is. Een van de doopnamen van mijn tweede zoon is Arthur. Uit waardering en liefde, en om te laten zien hoe belangrijk hij voor mij was.

Bijnamen
Mensen hebben ook vaak bijnamen. Die ontstaan nogal eens naar aanleiding van een beroep of een inspirerend figuur. Augustijner monniken heten zo, omdat Augustinus de stichter van deze kloosterorde is. En bijnamen heb je soms ook vanwege een bepaald kenmerk. Waar ik woon is er bijna geen familie zonder bijnaam. Zo weet je precies waar iemand bij hoort.
Namen en bijnamen krijg je dus omdat je familie bent, of vanwege een bepaald kenmerk. Of zelfs omdat je iemand navolgt. Met een Christen, iemand die vernoemd is naar Christus, is het niet veel anders.

Vernoemd naar Christus
Zoals je naar een familielid vernoemd kunt worden, zo droegen Christenen in de begintijd van de kerk de naam van hun Kurios (Heer of Meester). Dat Griekse woord wordt overigens in de Griekse vertaling van het Oude Testament gebruikt voor de vertaling van het Hebreeuwse woord Adonai. Christenen noemden zich ook met Christus’ naam, omdat ze bij Hem hoorden. Ze zijn zelfs één lichaam met elkaar en met Hem. Zo zegt de Bijbel het. Een soort geestelijke familie dus van mensen die met dezelfde naam genoemd worden. Net zoals je de achternaam van je vader hebt. Het gaat dus om eenheid. Zoals een kind vlees en bloed is van zijn ouders, zo zijn volgens Paulus degenen die in Christus geloven Zijn lichaam. Een lichaam met verschillende ledematen die elkaar hard nodig hebben om als lichaam te kunnen functioneren.
Christenen willen, als het goed is, ook graag de naam Christen dragen. Zoals je een kind kunt vernoemen naar een goede vriend die je erg lief was, zo willen Christenen graag naar hun Heiland genoemd worden. Omdat Hij ze zo lief geworden is, omdat ze met hun zonden, die hen aanklagen, bij Hem schuilen en op Hem mogen zien. Ze hebben Hem niet alleen gezien, maar Hem ook zo ontzettend nodig gekregen en ook lief gekregen.

Navolging
Wie iemands denken of doen volgt, wordt vaak wel met de naam van diegene genoemd. Denk aan Calvinisten of Lutheranen Zulke mensen vinden het blijkbaar navolgenswaardig wat Calvijn en Luther gedaan hebben. Ze zijn zelfs, soms spottend, met de naam van hun voorbeeld genoemd. Dat is ook zo met Christenen. De eerste keer dat die naam gebruikt werd was het een soort scheldwoord. Dat gebeurde in Antiochië (Hand.11:26). Mensen die zeiden Christus als Heere te erkennen en Hem na te volgen, werden al snel een beetje minachtend ‘christenen’ genoemd. Het kenmerk van deze bijnaam was dat Christenen leken op degene die zij zeiden na te volgen.
Blijkbaar vinden Christenen het belangrijk om Christus na te volgen, want Hij heeft ‘ons een voorbeeld nagelaten’, zegt Petrus (1 Petr.2:21). Zij zien het leven van Christus als voorbeeld voor hun eigen leven: Zijn omgang met andere mensen, met de armen, met zondaren en met zijn discipelen; Zijn liefde tot het zwakke en verachte van deze wereld; Zijn afkeer van hoogmoed en geveinsdheid; Zijn voorbeeld van reinheid en heiligheid; Zijn gerichtheid op de eer van God. Een gerichtheid die zo intens was, die voor Christus zo belangrijk was dat Hij God in alles wilde gehoorzamen om zondaren te redden van het verderf. Ook de kruisgang heeft Hij vrijwillig op Zich genomen.
Wat is dus een Christen? Hij of zij is iemand die in Christus gelooft. Die belijdt dat Hij Heere is, waarachtig mens en ook de Zoon van God en die belijdenis vormgeeft in en met zijn leven. Wat betekent dan christen- zijn? Dat staat kernachtig in Openbaring 14:4: Dezen zijn het, die het Lam volgen, waar Het ook heengaat; dezen zijn gekocht uit de mensen, tot eerstelingen Gode en het Lam. Als Jezus je Leven is, betekent dat ook navolgen. En navolgen is gehoorzaamheid in vreugde, maar ook in lijden.

Christen worden
Hoe kun je christen worden als je het nog niet bent? Daarvoor moet je bij Christus Zelf zijn. Maar hoe kom je dan bij Hem? Er is een groep mensen op de wereld die samen de kerk vormen. Die mensen belijden samen hun geloof in de Heere, Die waarlijk is opgestaan. Daar moet je zijn. In de kerk dus, want dat is het lichaam van Christus, zegt Paulus. Christus is Zelf het hoofd van de kerk. Over die kerk is de Geest van Christus uitgestort, Die precies doet wat wij niet kunnen: ‘ons toeëigenen wat we in Christus hebben, namelijk de afwassing van onze zonden en de dagelijkse vernieuwing van ons leven’ (doopformulier). Door wedergeboorte en geloof geeft de Heilige Geest ons wat Christus voor zondaren aan het kruis verdiend heeft: de afwassing van onze zonden. En de Geest geeft uit Hem dagelijkse vernieuwing, om heilig voor Hem te leven.
In die kerk worden ook kinderen gedoopt, die opgroeien in de christelijke leer en die hopelijk komen tot het doen van belijdenis van het geloof. In die kerk is er ook het Heilig Avondmaal, waarin de dood van Christus herdacht en verkondigd wordt. De dood die het leven brengt. Dat betekent dat wie christen is, ook zeer nauw op de kerk betrokken is. Dat is de plek van het heil, daar vindt de verkondiging van Wet en Evangelie plaats. Aan de kerk is het Woord van God gegeven, dat je wijs kan maken tot zaligheid. Daar leert de Heilige Geest zondekennis, het geloof in Christus en de vernieuwing van het leven. Daar wordt de genade uitgedeeld aan verloren zondaren. Christen word je op het punt waar je tegen God zegt: ‘Heere, ik kan het niet, U moet het doen’, op het punt waar je de wapens uit handen laat vallen en je je door Gods genade overgeeft aan Koning Jezus. Omdat je niet anders kunt, en ook niet anders meer wilt.

Genade
Weet jij jezelf zo’n zondaar? Merk je dat je tekortschiet aan Gods Wet? Is Christus misschien voor jou nog ver weg? Zoek dan daar waar Christus te vinden is, in Zijn kerk; waar Zijn Woord klinkt; waar Hij de schapen weidt en voedt; waar Hij onderwijs geeft; waar de Wet klinkt om je te overtuigen dat het met jou nooit meer wat wordt én waar het Evangelie klinkt, met de oproep om te komen aan Zijn voeten. En als je je niet zeker voelt van Zijn roeping, of als je denkt dat je het levend geloof niet hebt, luister dan naar de warme vermaning van de Dordtse Leerregels die zeggen dat je moet doorgaan met het gebruiken van de middelen waardoor God beloofd heeft de zaligheid te zullen werken. Er staat zelfs dat je naar de tijd van genade mag verlangen én die mag verwachten. Niet omdat we goede christenen zijn, maar omdat God het Zelf belooft.
Jezus Christus is echter niet alleen Priester, maar ook Koning. Een Koning die graag onderdanen wil. Onderwerp je daarom aan Zijn regering. Hij is ook Profeet en Hij wil graag onderwijzen. Stel je daarom met Maria aan Zijn voeten en luister naar Hem, als je leven je lief is.

Jezelf vergeten
Ik hoop en bid voor je dat het nadenken over Christus ertoe leidt dat we steeds minder aan onszelf gaan denken en, wat zo prachtig in het gebed van het avondmaalsformulier staat, ‘dat wij ons met waarachtig vertrouwen aan Uw Zoon Jezus Christus hoe langer hoe meer overgeven.’ Dat betekent dat Christus steeds meer waarde krijgt, dat de relatie steeds meer verdiept en ook dat je Hem steeds meer nodig hebt; Kortom: dat je je vertrouwen steeds meer op Hem stelt, en steeds minder op jezelf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen