Geloof en verlangen

Wanneer is iemand bekeerd? Wat is bekering? Als we de ‘definitie’ van de Heidelbergse Catechismus gebruiken, is het de afsterving van de oude mens en de opstanding van de nieuwe mens (Zondag 33). Dat is het proces van vernieuwing, nadat een mens is levendgemaakt met Christus (Ef.2:5). Als de Heilige Geest je hart vernieuwt, ben je niet direct bekeerd in de zin dat er dan een volmaakt heilig mens ontstaat. Helaas niet. Paulus verwoordt dat heel intens in Romeinen 7. De Catechismus verwoordt het heel kernachtig in vraag en antwoord 114 en 115. De praktijk van het geestelijke leven laat een strijd zien tussen de oude en de nieuwe mens. Die strijd is hevig, maar de uitkomst van die strijd is zeker. Zo zeker als Jezus Christus is opgestaan uit het graf en nu in de hemel is, zo zeker staan al Gods kinderen op uit hun zondegraf en zullen ze eenmaal bij Christus in de hemel zijn. Er is een opwas, een groei in de genade en kennis van de Heere Jezus. Maar bekeerd, dat zijn ze pas in de hemelse heerlijkheid. Met de dood sterft de oude mens definitief.

Snap je het uitzien van een kind van God naar de wederkomst van hun Heere en Zaligmaker? Ze hebben zo’n last van hun zondige aard en verlangen naar de gerechtigheid van Christus. Dan kan er een intens heimwee zijn naar de hemel, waar de zonde en de gevolgen van de zonde nooit meer ervaren hoeven te worden. Daar is Christus, het Lam, Die ze hier op aarde al zo innig hebben lief gekregen. Als Gods kinderen door het geloof dat heimwee in hun harten hebben, is er geen ruimte voor onzekerheid en ongeloof. Dan weet je het zeker: daar zal ik eens zijn, om eeuwig de Drie-enige God te loven en te prijzen.

Het verlangen naar de hemel en naar de wederkomst is inderdaad een kenmerk van het geloof. Wie onbekeerd is, zal niet vaak aan de hemel denken en zal eerder bang zijn voor de wederkomst van Christus. Hij zal komen als Rechter en zal alle mensen oordelen. Angstaanjagend voor hen die Christus niet kennen als hun Borg en Zaligmaker. Gods oordeel zal negatief uitvallen. Ze zullen eeuwig verloren gaan.

Maar ook Gods kinderen kunnen soms bang zijn voor Jezus’ wederkomst. Als ze op zichzelf zien, vrezen ze dat ze niet staande kunnen blijven in het oordeel. Als ze het zicht op de vergeving van hun zonden, door het offer van de Heere Jezus kwijt zijn, en ze denken aan het laatste oordeel, zijn ze bang alsnog verloren te moeten gaan.
Meestal overheerst dan - bij wijze van spreken - de oude mens. Dan is niet de hemel het perspectief, maar de aarde. Dan strijdt de gelovige te weinig tegen de zonde. Dan verflauwt het gebedsleven en het bijbellezen en doet de prediking zo weinig kracht. De twijfel steekt de kop op: is mijn geloof wel echt? Is de Heere wel begonnen in mijn leven? De duivel wakkert die twijfel aan en zegt: “Zeg nou zelf, zo iemand is toch geen kind van God?”.

Door Gods genade zoeken ze dan toch weer hun heil bij de Heere. Ze vluchten door het geloof tot Hem. Want ook dat is een kenmerk van het geloof: ze kunnen het in de zonde en in het ongeloof niet uithouden. Het drijft hen uit naar Christus en naar Zijn gerechtigheid. Zondaren, ook na ontvangen genade, zijn altijd welkom bij Hem. Want Zijn Naam is Jezus, dat is Zaligmaker.

Heb jij een vraag? Mail naar antwoordopjevragen@jbgg.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen