Overblijfsel

Paulus heeft het Evangelie van de gekruisigde Christus aan Jood en heiden gebracht. De Heere is gevonden van dengene die naar Mij niet zochten (Rom. 10:20).

Degenen die niet zochten zijn de heidenen. Zij hebben het Evangelie aangenomen. Naar Israël heeft God de gehele dag Zijn handen uitgestrekt, maar ze hebben in meerderheid het Evangelie van Christus niet aangenomen. Israël, het Joodse volk, is in meerderheid een ongehoorzaam en tegensprekend volk (Rom. 10:21). Een aangrijpende realiteit.

Heeft God Zijn volk verstoten? (Rom. 11:1). Zijn de Joden nu voor God afgeschreven? Sommigen denken dat. De kerk heeft de plaats van het Joodse volk ingenomen. We noemen dat ook wel de vervangingstheologie. Is dat een Bijbelse gedachte? Paulus denkt er in ieder geval niet zo over. God heeft Zijn volk, het volk der Joden, niet verstoten. Dat zij verre… zo lezen we in het eerste vers. Paulus zelf is een Israëliet, uit de stam van Benjamin.

Petrus, Johannes, en alle andere apostelen waren Joden. God heeft zijn volk dus niet verstoten. Er waren er toen - en er zijn er ook vandaag - die het Evangelie van de gekruisigde Christus door een waar geloof aannemen. God heeft Zijn volk niet verstoten. Gods werk gaat door, ook onder de Joden.

Trouwens, de Heere heeft steeds Zijn kinderen onder het Joodse volk gehad. Paulus herinnert aan de donkere dagen van Elia. Toen leek het ook alsof ieder de Baäl diende en er geen enkele vreze Gods meer was. Het tienstammenrijk zonk weg in afgoderij en zonde. Achab en zijn opvolgers gingen het volk voor in opstand tegen God. Elia dacht dat hij alleen was overgebleven. Een gedachte die sommigen vandaag de dag soms ook koesteren. Maar bij God is het anders. Er waren er ook toen nog zevenduizend die de knie voor Baäl niet hadden gebogen. Een feit om altijd in herinnering te houden. Gods wegen zijn niet onze wegen en Gods gedachten zijn niet onze gedachten (Jes. 55:8). Dwars door alle rumoer, zonde en afval heen voert God Zijn raad uit. Naar Zijn welbehagen wordt de kerk gebouwd en bewaard. Ook al lijkt het alsof er niets van terecht komt. Mensen, ook Elia, zien maar aan wat voor ogen is. God ziet het hart aan. Dat mag moed geven in de donkerste momenten van het leven. Met eerbied gesproken: het loopt God echt niet uit de hand. Zijn Rijk zal zeker komen. Er is en er zal altijd een overblijfsel naar de verkiezing der genade (vers 5) blijven, ook onder het Joodse volk.. De uitverkiezing wijst op Gods soeverein handelen, maar het is ook een diepe troost voor Gods kerk. De Heere gaat door. Ook onder de Joden, ook vandaag in ons land, in een eeuw van kerkverlating en afval. Gods genadige verkiezing staat daar garant voor. De verkiezing is ‘uit enkel genade’ (kant. 25). De verkiezing gaat over diegenen die ‘van eeuwigheid ter zaligheid zijn verkoren en in de tijd krachtiglijk geroepen’ (kant. 25). God staat in voor Zijn eigen werk. De verkiezing is juist de poort waardoor verloren mensen nog kunnen en zullen zalig worden.

Het is alles genade. Maar dat willen de meeste Joden niet aanvaarden. Eigen verdiensten en waardigheden zijn de dingen waar de meeste mensen op vertrouwen. Voor God echter gelden die in het gericht totaal niet. Israël heeft zich verhard en de Christus der Schriften niet aangenomen (vers 7). Dat zal uitlopen op een aangrijpend oordeel (vers 9-10). Zeg, heb jij al geleerd wat genade betekent? Enkel het werk van Christus heeft waarde voor God. Al het andere, hoe mooi ook, kan voor de hoge God niet bestaan. Een levenslange les voor al Gods kinderen. Ook vandaag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen