Verwachting

Op ons zijn de einden der eeuwen gekomen, schrijft Paulus aan de gemeente van Korinthe. Wij leven in het licht van de ondergaande avondzon. Wij leven in Europa in het Avondland, de naam Europa verwijst naar de ondergaande zon. Terreur en terreurdreiging werpen donkere schaduwen over het Avondland.

Wat is jouw verwachting? Verwacht jij het met veel anderen van de kracht van het Avondland? Zijn onze waarden en democratie de dingen die ons heil zullen geven? Ik denk dat een teken van de eindtijd is, dat alles vastloopt en problemen onoplosbaar worden.

Nu de dagen korter worden en de avonden kouder, werpen de laatste zonnestralen soms helder rood licht op de aarde. Prachtig gezicht. Kijkend naar het avondrood kan het verlangen groeien naar het licht van de nieuwe morgen. De morgen die echt komt. Denk maar aan het lied ‘Eens zal op de grote morgen.’ Het leven van echte christenen is een oefenen in verlangen. Dat is advent. Zo heeft Abraham verlangd de dag van Christus te zien.

Verlang jij naar de nieuwe morgen? Daar staan, op het strand van de eeuwigheid ontelbaar veel mensen. Ze zingen het lied van Mozes en het Lam. Alleen door Gods kracht en genade staan ze daar. Ze zingen: Wie zou U niet vrezen, Heere, en Uw Naam niet verheerlijken? (Op. 15:4).

Wie zal U niet vrezen? Jij? Ik? Bid de Heere om genade dat je waardig geacht wordt om de toekomende toorn te ontvlieden. Nu wil Hij zondaren genadig zijn. Hoe lang nog?

Dirk-Jan Nijsink eindredacteur

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen