“HET GEBED IS WAPEN”

Wat sprak je aan om bij de Natres te gaan? Wat doen zij?

“De Natres zijn de reserve-eenheden van het leger. Reservisten zijn er ook voor het bewaken van gebouwen in Nederland. Hierbij moet je denken aan het bewaken en beveiligen van kazernes en energiecentrales. Je kunt als reservist ook ingezet worden bij een nationale ramp. Overheden kunnen ook militaire hulp vragen voor het handhaven van de openbare orde en veiligheid. Tot slot vervult de Natres ook ceremoniële taken, zoals tijdens dodenherdenking.

Er gelden pittige eisen en er is genoeg fysieke uitdaging. Toch is het meer dan een sportclub. Je bent samen lid van een professionele organisatie. Dat brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee. De saamhorigheid onderling en de verbondenheid is erg groot en dat maakt het ook gezellig.”

Wat was je mooiste ervaring van je trainingsweek?

“Naast het ‘soldaatje’ spelen, wat een soort ‘oergevoel’ losmaakt, is het mooi om te zien wat het psychisch met je doet. Als groep van ongeveer twintig personen krijg je in twee weken een sterke band met elkaar. Dat komt, omdat je van elkaar afhankelijk bent, vooral tijdens de bivak. Je krijgt een buddy en een wapen en dit mag niet gescheiden worden. Met en voor elkaar ga je door het vuur.

En je meest pittige?

“Dat was tijdens de bivakweek. We moesten met volle bepakking, ongeveer veertig kilo, binnen 2 minuten en 17 seconden naar het kamp terug rennen. Daarvoor hadden we als groep al een aantal minuten in de opdrukhouding moeten liggen, omdat we niet op tijd waren. De tijd stopte pas als de laatste persoon binnen zou zijn. Ook ik was het met de overgrote meerderheid eens dat dit onmogelijk gehaald kon worden gezien de blessures binnen de groep. Uiteindelijk kwamen we maar drie seconden te kort.”

Je doet bij een training alles samen en je deelt veel. Hoe konden anderen aan jou merken dat je christen bent? Heb je daar ook over gepraat? Heb je er reactie op gehad? “Ik had een Bijbel bij me. Mijn kamergenoten vroegen direct wat ik met dat ‘boekje’ moest. Dat was het eerste moment waarop ik kon vertellen dat ik christen ben. Ook het bidden voor het eten is iets waar absoluut ruimte voor is. Je moet het gewoon gelijk de eerste keer doen. Dan hoef je jezelf niet te overwinnen bij een volgende gelegenheid. Daarin moet je nuchter en eerlijk zijn. Ik heb daarover geen vragen gekregen, want het was duidelijk.”

Je leeft in zo’n week in een heel andere wereld. Heb je dan tijd voor de Heere?

“Er was weinig tijd voor jezelf tijdens die weken. Militaire tijden zijn erg strak. Als er tijd over is, ben je moe, vanwege de lange dagen. ‘s Morgens krijg je om zes uur, twintig seconden om in sportkleding op de gang te verschijnen. Daarna is het snel aankleden voor het ontbijt. De tijd die er was voor jezelf, was ‘s avonds. Of om twee uur ‘s nachts in je slaapzak, onder je poncho. Het kostte veel moeite, want je wil dan alleen maar slapen. Toch heb ik gebeden en een stukje gelezen. Daar ben ik blij mee, want het geeft mij toch het gevoel dat er Eén is Die mij ziet.”

Dat anderen heel anders in het leven staan, merkte je vooral toen een vrouw uit jouw bataljon vertelde lesbisch te zijn. Hoe kwamen jullie daar op?

“De eerste dag op de kazerne moesten wij een persoonlijke pas ophalen. We liepen met z’n tweeën te praten over koetjes en kalfjes. Zij vroeg op een gegeven moment uit belangstelling of ik een vriendin had. Ik zei ‘ja’, en vroeg toen aan haar of ze een vriend had. ‘Nee’, zei ze, ‘ik heb een vriendin’. Dat kan ook hè!”

Hoe ben jij met dit gesprek om gegaan? Wat dacht je? Hoe voelde jij je?

“Het was een pijnlijk moment. Ik had het niet aan zien komen, maar het ergste was dat ik niet meer wist wat ik terug moest antwoorden. Het gaf mij een gevoel van onmacht. Je wil haar nog steeds aardig vinden en normaal behandelen. Dat verdient ze ook, maar je blokkeert op dat moment even. Het is ook niet makkelijk om dan vast te houden aan de Bijbelse lijn. In de verdere periode heb ik haar als normaal groepslid beschouwd en benaderd. Juist zij was door haar achtergrondkennis soms erg waardevol voor de groep.”

Natres draait om weerbaar zijn. Hoe kun je weerbaar zijn als christen?

“Weerbaar zijn begint bij ‘jezelf blijven’. Als je vertelt dat je christen bent en je krijgt een reactie over ‘de zwarte kousen kerk’, haak dan niet af. Wanneer je die term uitlegt en vertelt dat de kerk niet om zwarte kousen draait, maar om behoud van je ziel, wordt er echt wel geluisterd. Ik kreeg de reactie: ‘Ik heb echt iets nieuws geleerd’. Hiervoor moet je wel weten waarover je praat. Je moet dus zelf weten wat een ziel is en hoe je zelf behouden wordt. En oefen maar eens om dat uit te leggen aan iemand die niet kerkelijk is. Wanneer iemand om jouw mening vraagt moet je dit kunnen onderbouwen vanuit de kennis en ervaring die je hebt. Je blijft alleen niet staande: het gebed is het sterkste wapen.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen