De oudste zoon

Een zeker mens had twee zonen. Van dezelfde afkomst waren ze, van dezelfde vader. Dat geldt voor ons allemaal: we hebben ook dezelfde afkomst. Wij zijn ‘van Gods geslacht’. Als Schepper is Hij onze Heere, onze Bezitter. Maar we hebben Hem allemaal verlaten, net als die jongste zoon in deze gelijkenis, die in een ver land al zijn goed had doorgebracht. We zijn arm en berooid geworden, en het ergste is, dat we er geen erg in hebben. Gelukkig als we het te weten mogen komen. Dan gaan we tot onszelf inkeren, net als die jongste zoon. Hij was het niet waard thuis nog een plaats te krijgen, maar hij ging, met een innerlijk heimwee, getrokken door de liefde. Zo gaan zondaren door de werking van de Heilige Geest, opstaan en weerkeren tot God en komen ze met smeking en geween. Als dat gebeurt, is er blijdschap bij de engelen in de hemel, maar ook bij Gods kinderen. Zoals er blijdschap was bij de vader van die verloren zoon: En zij begonnen vrolijk te zijn. Maar die blijdschap was er niet bij iedereen.

We lezen van de oudste zoon: Maar hij werd toornig en wilde niet ingaan. Zeker, hij was ook welkom op die maaltijd. Hij hoorde het gezang en gerei voor zijn broer, die goddeloze wegloper, maar het ergerde hem. Jarenlang hij had zijn vader gediend, maar voor hem was er nog nooit een bokje geslacht. Zoveel jaren gediend? Was dat zo? Welnee, met al zijn werken had hij zijn vader niet gediend, maar alleen zichzelf. Hij had gearbeid voor loon, maar niet als een kind, uit liefde. O nee, hij was geen doorbrenger geweest en was de wereld niet ingegaan, en dat was natuurlijk op zichzelf goed. Daarin kan hij velen ten voorbeeld zijn. Deze oudste jongen is een beeld van iemand die alleszins godsdienstig is, misschien zelfs leeft als de rijke jongeling, maar die dat niet doet uit liefde, alleen om beloning. Hoe is dit bij jou? Ben je misschien net als die oudste zoon? Je bent zo slecht nog niet, je hoort niet bij hen die de wereld dienen, je gaat trouw naar de kerk en gaat wellicht naar de jeugdvereniging. Op zichzelf natuurlijk heel goed en verblijdend. Maar... als je de liefde mist, het heimwee naar God niet kent, ben je toch nog buiten het feest. Dan ben je net zo ongelukkig als die oudste zoon, die boos werd, omdat zijn vader goed was. Toch werd die oudste zoon geroepen tot de maaltijd, want zijn vader ging uit en bad hem. Wat bleek daar de liefde en goedheid van die vader. En toch..: hij werd toornig en wilde niet ingaan. Wat een belediging was het, dat hij zelfs zijn biddende vader zijn goedheid nog ging verwijten.

Zoals die vader zijn oudste zo vriendelijk bad, doet de Heere het ons nu nog, door Zijn Woord, door Zijn knechten. Wij dan gezanten van Christus wege, wij bidden u, alsof God door ons bade, laat u met God verzoenen. Verhard je hart dan toch niet, maar laat je leiden. Versmaad deze dierbare Koning toch niet langer. Het zal zo erg zijn, geroepen te zijn, en niet gewild te hebben. Smeek daarom de Heere om de zo onmisbare werking van Zijn Geest in je hart, zodat jij tot de Heere leert weerkeren, met schaamte, berouw en schuldbelijdenis. En je het verlangen van die jongste zoon naar zijn vader mag kennen. Het liefdesverlangen terug bij God te mogen zijn. Die dat verlangen kennen, komen thuis om daar God voor Zijn genade eeuwig de eer te geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen