Gebedspunt

Met een van mijn collega’s heb ik regelmatig gesprekken over het geloof en de Bijbel. Hij weet uit welke ‘hoek’ ik kom en is vaak nieuwsgierig naar mijn kijk op zaken. Dat loopt uiteen van praktische dingen, zoals mijn zondagsinvulling tot diepe vragen over wat er na de dood gebeurt of ethische kwesties zoals abortus.

Zo kwam het dat hij me op een goede dag op de man af vroeg wat ik van zijn homoseksuele relatie vind. Ik wilde hem niet beledigen, maar wel duidelijk maken dat ik daar, op grond van de Bijbel, niet voor ben. Ik benadrukte dat ik niet de gevoelens heb die hij heeft. Het is dus voor mij nogal makkelijk praten, maar ik zou in dat geval waarschijnlijk een andere keuze maken. Ik zou ervoor kiezen mijn leven alleen verder te gaan.

Sinds dat gesprekje houdt het me bezig. De vraag was door mijn collega snel gesteld. Mijn antwoord vrij makkelijk gegeven. Maar het is nogal een antwoord! En er zijn mensen die zo’n keuze maken. Het besef drong bij me door dat dit met de nodige worstelingen gepaard gaat en behoorlijk eenzaam kan zijn. Zeker als je er met weinig of geen mensen over kunt of durft te praten. Het is een groot kruis dat je moet leren dragen.

Ik heb er een gebedspunt bij. Want ook in mijn omgeving zullen mensen zijn die dat kruis (moeten leren) dragen. En dat kunnen ze niet alleen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen