De wasmachineman

“Mooie Bijbel, mevrouw!” Terwijl hij mijn nieuwe wasmachine naar binnen manoeuvreerde, knikte hij naar mijn boekenkast. Beduusd keek ik hem aan. Korte broek, lange stekels, tattoo op de arm. Deze opmerking had ik niet verwacht! “Heb je er ook een?”, was de enige reactie die ik kon bedenken. “Natuurlijk mevrouw, kijk, ik onderzoek alles. Nu ben ik in de Koran bezig! Maar het komt allemaal op hetzelfde neer. Uiteindelijk komen we allemaal bij God, toch? Wat maakt het uit hoe je die God noemt!” Met zijn grote ogen keek hij me aan, wachtend op mijn instemming. Toen ik daarop wilde reageren, riep zijn collega me bij zich. De wasmachine was inmiddels geplaatst, alleen nog een handtekening zetten.

Hij bleef wachten voor mijn boekenkast. Die stond vol met allerlei boeken, keurig gesorteerd. Hij vroeg echter niet naar de inhoud van mijn boeken. Daarover had ik best wat kunnen vertellen. Hij vroeg naar de inhoud van mijn persoonlijke geloof. Hij stelde vragen, gaf zijn mening. “Gelooft u echt in een hel? Knap dat u dat kan. Ik niet hoor, ik ben zelf vader en geloof niet dat God Zijn kinderen in de hel zal gooien.” Ik zocht naar de juiste woorden, vond het moeilijk om eerlijke antwoorden te geven.

Zijn collega toeterde, hij moest gaan. Terwijl hij wegliep, draaide hij nog één keer om. “Hoe heet u mevrouw? Ik bid iedere dag, ik zal ook voor u bidden. En ik weet zeker dat we elkaar weer zien!” Hij wees naar boven, zwaaide en verdween. Ik bleef achter met mijn nieuwe wasmachine, mijn volle boekenkast en in mijn hoofd zijn vraag: “Wat geloof jíj zelf?”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen