Wat wilt U dat ik doen zal?

“Hé William, heb je zin in een ‘blokje om’ voor Daniël? Zullen we de fiets pakken?” William en ik kennen elkaar al langer; van catechisatie. Eenmaal op de fiets pakten we de draad al weer snel op: “Waar leef jij nou precies voor William? Wat is jouw perspectief als chrísten?” Al fietsend hadden we een mooi gesprek! William vertelde dat er de laatste tijd veel bij hem is veranderd. Zijn leven liep zoals het liep. Hij ging keurig mee naar de kerk, maar verder… Na afronding van zijn MBO-studie commerciële economie kwamen er steeds meer vraagtekens: is dit het wel? Een zoektocht begon. Zijn leegte en zijn vragen bracht hij bij God in gebed. De Heere gaf antwoord. In afhankelijkheid werd een nieuwe studiekeuze gemaakt. De Bijbel ging weer open en is nu zijn dagelijkse gids. En dat niet alleen bij William. Ook bij zijn vriendin en zijn vriendengroep leeft het verlangen om in Gods weg te gaan. Als ambtsdrager ben je blij als je jongeren hoort vragen: ‘Heere, wat wilt U dat ik doen zal?’ We zijn het erover eens: als de Heere de eerste plaats krijgt in je leven, verandert alles. Dan gaat het niet meer in de eerste plaats over ons ‘huisje, boompje, beestje’. Nee, dan gaat het om Gods Koninkrijk en Zijn gerechtigheid. En natuurlijk, onze aardse taak moeten we heel serieus nemen. Maar het is niet het einddoel! De Bijbel is er duidelijk over. Als christen, als pelgrim, zijn we, als het goed is, op weg naar een béter Vaderland. Ik vond het fijn om met elkaar in gesprek te zijn over dit ‘blij vooruitzicht’. Eeuwig bij God zijn. Een beter perspectief is er niet…!

Ouderling W. Hasselman

‘Hoe vervul je als christelijke jongere je rol in de maatschappij? Wat is het doel van je leven? Waar leef je als christen voor?’ Deze vragen, die ouderling Hasselman mij stelde, zijn precies de vragen waar ik in mijn levensfase erg mee bezig ben. Tijdens een heerlijk fietstochtje hebben we een fijn gesprek hier over gehad. In deze maatschappij is het lastig om jezelf te onderscheiden van andere jongeren. Ik moet stevig in mijn schoenen staan om een vraag als ‘waarom ga jij naar de kerk?’ goed te kunnen beantwoorden. Regels en tradities is iets waar ik veel over nadenk, want de meeste dingen die met het geloof te maken hebben, doe je vanuit een traditie. Bijvoorbeeld naar de kerk gaan: doe ik dat uit gewoonte, of verlang ik echt naar de aanwezigheid van God? Bij het uitzoeken van een nieuwe vervolgopleiding liep ik vast. Welke kant ik op moest wist ik niet. Ik kwam bij God terecht met mijn vragen; maak ik de goede keuze? Is dit de opleiding die God voor me gekozen heeft? Door veel te lezen in de Bijbel, te bidden en te praten kwam ik erachter hoe belangrijk de relatie met God is. Dat werd mij ook duidelijk toen ik mijn vriendin tegenkwam. Vanuit mijzelf wil ik altijd controle over iets hebben. De eerste maanden verliepen vrij stroef tussen ons, mede doordat ik het niet kon loslaten en overgeven aan de wijsheid van God. Tot het moment dat ik zo radeloos was dat ik niet anders meer kon dan zeggen: ‘God, U moet me helpen, want ik weet het echt niet meer...’ Vanaf toen liet ik het los en merkte ik dat God er wel voor mij was en mij wil steunen op momenten dat ik het niet meer weet.

William Hamoen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen