Kinderen der beloftenis

De Heere heeft aan het volk der Joden veel rijke voorrechten verleend. Paulus noemt bijvoorbeeld de aanneming tot kinderen en de heerlijkheid der verbonden (vers 4). Met aanneming tot kinderen bedoelt Paulus hier dat God Joodse volk boven andere volken tot een volk heeft aangenomen. Hoe kan het nu dat de Joden de zaligheid in Christus echter hebben verworpen. Zijn de beloften van God dan krachteloos en betekenisloos geweest? Nee, dat vooral niet. Het woord van God is niet uitgevallen. Het woordje uitgevallen betekent dat iets, een mooie vaas bijvoorbeeld, stukvalt doordat mensen het uit hun handen laten vallen. Zo is het met Gods beloften niet gesteld. Het is anders. Niet iedere Israëliet is ook een oprechte en ware Israëliet. Die zijn niet allen Israël, die uit Israël zijn (vers 6). Gods beloften van heil en redding zijn ten diepste, eigenlijk zegt de kanttekenaar, alleen voor diegenen die de Heere ‘krachtiglijk naar zijn eeuwige verkiezing roept’ (kantt. 22). God laat het Evangelie wel aan alle hoorders brengen, maar het zijn de uitverkorenen en geroepenen die de boodschap ook daadwerkelijk aannemen. De ware Israëlieten zijn de gelovigen uit Joden en heiden. Dat is wat Paulus gaat duidelijk maken. Verkiezing en roeping zijn de zaken waardoor de gelovigen in Rome mogen weten tot de kinderen Gods te behoren. De verkiezing is vooral een boodschap voor Gods kinderen. Alles komt uit God. Wat een verwondering kan en mag dat geven. Verwondering over Gods vrije gunst.

Gelet op Gods verkiezing zijn er ook twee soorten mensen. Er zijn kinderen des vleses en kinderen der beloftenis (vers 8). Abraham, de stamvader van de Joden, heeft kinderen des vleses ontvangen. Denk aan Ismaël. De belofte van heil voor alle volken was niet voor hem. Maar Abraham ontving ook een kind der belofte, Izak. En in hem zal u het zaad genoemd worden (vers 7). Izak heeft de zaligheid ontvangen. Zoals de gelovigen in Rome het enkel te danken hebben aan God vrije gunst, zo ook heeft de Heere het eeuwen geleden geschonken aan Abraham en aan Izak. Alles gaat in de zaligheid van de kerk van God uit. Het is zijn eeuwige liefde, waardoor zondaren zalig worden. Dat blijkt nog duidelijker uit de geschiedenis van Jakob en Ezau. Nog voordat deze jongens geboren waren heeft God al tegen Rebekka gezegd dat de meerdere de mindere zal dienen (vers 12). Jacob en Ezau zijn beiden van nature kinderen des toorns. In hen ligt geen enkele grond waarom God naar hen zou omzien. Gods verkiezing, zijn eeuwige vrije gunst, maakt onderscheid waar het niet is. Uit de roepende God is er de belofte van redding en zaligheid. Die God heeft Jakob liefgehad en die God heeft Ezau gehaat. Dat is Gods vrijmachtig welbehagen.

Letten we erop dat Paulus dit onderwijs geeft aan de gelovigen in Rome. Zij moeten leren en weten dat er in hen geen enkele reden is waarom God hen heeft opgeraapt. Het enkel Gods vrije gunst. Het is zijn genade die scheiding maakt tussen de kinderen der belofte en de kinderen van het vlees. God heeft Jakob liefgehad en Ezau gehaat. Mogelijk vind je dit een moeilijke tekst in de Bijbel. Het is ook geen eenvoudige boodschap. Het is de boodschap van Gods soevereiniteit. Het is een boodschap die God verheerlijkt en de mens vernedert. Het is vooral een boodschap waardoor de gelovigen mogen weten dat hun zaligheid vastligt in God. Als dat waar wordt in ons leven dan gaan we God bewonderen. Hij zag om naar schuldige mensen. Hij heeft Jakob liefgehad, van eeuwigheid. En daarom ligt de zaligheid van de kerk vast. Ook vandaag. In Gods welbehagen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen