Pinksteren

Onderschat deze gedachten niet! Misschien herken je dit wel in je omgeving. Pas dan op! Natuurlijk zijn er lessen in de viering van het oudtestamentische pinksterfeest. Dan moeten wij wel eerst kijken naar de Bijbel, niet naar de viering van het pinksterfeest door het Jodendom van vandaag. Als we dit doen kunnen wij vlug gebruiken overnemen die ons pinksterfeest verdonkeren. Dan is het niet meer het feest van de Heilige Geest, zoals dit in het Nieuwe Testament is beschreven.

Het pinksterfeest van het Oude Testament
In het eerste deel van de Bijbel lezen we verschillende namen voor Pinksteren. Je leest over het oogstfeest, het feest der eerstelingen of feest der weken. Vanuit deze Bijbelse benamingen mogen we lessen trekken. Eerst het oogstfeest. Op het Paasfeest werd de eerste graanoogst gehouden. Het eerste graan werd naar de tempel gebracht. Na verloop van dagen brak het Pinksterfeest aan. De graanoogst was binnengehaald en er werd feest gevierd. We zouden zeggen dat het een soort dankdag was. God werd grootgemaakt voor de gave die Hij had gegeven. Het is goed als je daar aan denkt op het Pinksterfeest. Wat heeft de Heere aan jou allemaal gegeven? Daar mag je niet aan voorbij leven. Pinksteren is ook terugdenken. Even niet vooruit kijken, maar terug kijken. Dit doe je niet alleen aan het einde van het jaar, of op de jaarlijkse dankdag in november. Er waren onder het oude Israël verschillende dankdagen. Laat dit ook voor ons een les zijn. Maar het Pinksterfeest werd ook feest der eerstelingen genoemd. Het gaat dan over de eerste broden die naar de tempel werden gebracht. Van het graan werd meel gemalen en brood gebakken. Deze (twee broden) werden gebakken met zuurdesem, dit is gist (Lev. 23:17). Dit is bijzonder, omdat alle andere broden gebakken moesten worden zonder gist. Gist betekent de zonde. Maar de zonde heeft op Pinksteren niet het laatste woord. Het offer van Gods Zoon is gebracht op Golgotha. Sommige uitleggers van Gods Woord zeggen dat de twee broden wijzen op een vader en een moeder. Zij brengen hun kinderen als het ware in de tempel. De broden moesten worden bewogen, de kinderen werden aan de Heere getoond. We komen daar later nog op terug. Maar het pinksterfeest werd ook feest der weken genoemd. Daarmee werd aangeduid welke periode er was tussen Pasen en Pinksteren. Na zeven sabbatten werd het Pinksterfeest gevierd (Deut. 16:9; Lev. 23:15). Daarom houden wij zeven zondagen na het Paasfeest het Pinksterfeest.

Een verandering
Hoewel het denken over het Pinksterfeest in het Oude Testament waardevol is, mogen wij daar niet bij stil blijven staan. In het Nieuwe Testament wordt immers gesproken over de uitstorting van de Heilige Geest op de pinksterdag? Heb ik het mis dat het denken over het Jodendom in onze gemeenten de laatste jaren (terecht) is gewijzigd? Het is te begrijpen dat het Jodendom de volle nadruk kreeg tijdens het ontstaan van het Deputaatschap voor Israël. Lange tijd was het Joodse volk in ons kerkverband vergeten. Gelukkig is daar verandering in gekomen. Het Joodse volk moest op de kaart worden gezet en heeft een plaats onder ons gekregen. Ook in de Bijbel heeft dit volk een bijzondere plaats, omdat God aan het volk wilde denken. Is het je trouwens wel eens opgevallen dat de duizenden mensen die bekeerd werden op de pinksterdag Joodse mensen waren? God gaf en geeft het een bijzondere plaats. Lees Romeinen 9-11 maar eens. Maar we mogen niet doorslaan in dit denken. De Bijbel is meer dan het Joodse volk. Zoals ik al aangaf zijn er mensen die zich te veel richten op het Jodendom. De joodse gebruiken van het Oude Testament zouden weer moeten worden ingevoerd. Maar dit is niet de bedoeling. De Geest van Pinksteren is niet gebonden aan het Joodse volk. Ook de heidenen hebben een plaats gekregen in de periode na de pinksterdag (lees bijvoorbeeld Efeze 2). Het Jodendom kan niet vergeten worden, maar het heidendom ook niet. Een Deputaatschap voor de Zending is nodig, maar ook voor Israël! Het is goed dat ons denken in dit opzicht is veranderd. Het gaat om Joden en heidenen.

Het pinksterfeest van het Nieuwe Testament
Tijdens de pinksterdagen overdenken wij Handelingen 2. De Persoon van de Heilige Geest komt wonen bij Zijn Kerk. Dit is bijzonder rijk. Niet alleen voor Joden, maar ook voor heidenen. De breedte van de werkwijze van de Geest is heel groot. De Geest kan niet worden gebonden. Dit lezen we in het hele Nieuwe Testament. Als Paulus gepreekt heeft tot het Joodse volk wendt hij zich daarna tot heidenen. Omdat de Geest doorwerkte is het evangelie tot ons gekomen. Laat dit, de vraag om de werking van de Heilige Geest, ons gebed zijn op de pinksterdag. Als we lezen over de pinksterdag in Handelingen 2 staat de preek van Petrus centraal. Hij heeft door de Geest gewezen op Christus. Dit heeft hij ontdekkend en heenwijzend gedaan. De Geest werkte en werkt krachtig. We lezen van vuur en wind. Zou er voor Heere iets te wonderlijk zijn? Horen wij Petrus niet zeggen: En het zal zijn in de laatste dagen (zegt God), Ik zal uitstorten van Mijn Geest op alle vlees; en uw zonen en uw dochters zullen profeteren, en uw jongelingen zullen gezichten zien, en uw ouden zullen dromen dromen (Hand. 2:17). Dit Woord legt verbinding met het Oude Testament. Onder andere Jesaja en Zacharia spreken hiervan. Ook de broden die in het Oude Testament in de tempel werden gebracht wezen hierop. Er is verwachting voor jongeren, door de komst van de Heilige Geest. Naast alle overeenkomsten tussen het Oude en Nieuwe Testament brengt de Heere deze woorden onder je aandacht. Waarom? Omdat God ook in deze late nageslachten doorgaat met Zijn werk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen