Arm en rijk in Equador

Diederick, waarom woon je in Ecuador? Kun je er wat over vertellen?
Mijn vader doet daar zendings-en evangelisatiewerk. We wonen in de stad Quevedo. Het is er altijd warm, wij dragen altijd korte mouwen. Maar als je in de bergen komt, is het wel koud. In het centrum van Quevedo is het heel druk, maar wij wonen in een straat met veel ruimte om het huis.

Ga je in Ecuador ook naar school?
We gaan naar een particuliere school. Zo’n school wordt door de ouders betaald. Daar zitten dus ook kinderen uit rijkere gezinnen op. Er zijn ook scholen die door de regering worden betaald. Daar zitten veel arme kinderen op en het onderwijs is daar niet zo goed. We dragen altijd een schooluniform. Het maandaguniform is een overhemd met lange mouwen. Dat moet omdat we dan altijd het volkslied zingen. Dat vind ik niet zo lekker zitten, het is veel te warm! Op de andere dagen mogen we een poloshirt aan. Het uniform is wel handig, zo kan niemand je uitlachen omdat je lelijke kleren aanhebt. De school begint hier al om half zeven. Om één uur ’s middags zijn we weer uit. Dan gaan we thuis huiswerk maken en kunnen we de rest van de middag spelen. Op zaterdag hebben we wereldschool. Vanuit Nederland wordt er een lespakket opgestuurd en mijn moeder geeft ons les. Over een poosje komt er een juf of meester uit Nederland om ons les te geven.

Ze zeggen dat Ecuador een arm land is, merken jullie daar wat van?
Er wonen rijke mensen in Ecuador, maar ook heel veel arme mensen. Ik heb niet echt arme vriendjes omdat we op een school zitten met allemaal rijke gezinnen. Maar mijn vader heeft zijn werk in een hele arme wijk in Ecuador. Hij komt veel armoede tegen. Aan de kinderen zie je dat niet zo snel. Het is hier belangrijk dat je er mooi uit ziet, dus de kinderen hebben soms mooie kleren aan. Maar als je bij hen thuis komt, zie je dat ze in een hutje van hout en klei wonen. Ze hebben geen geld voor een stenen huis. Dat het uiterlijk belangrijk is, kun je ook zien aan de huizen. De voorkant van de huizen is heel mooi geschilderd. Maar kom je aan de achterkant, dan zie je lelijk beton. De meeste kinderen hebben niet veel speelgoed. Maar een voetbal heeft bijna iedereen. Dat is dan ook wat de kinderen het meest spelen op straat: voetbal. Fietsen kun je hier bijna niet. Dat komt omdat het erg druk is in het centrum. Er zijn ook geen fietspaden.

Zijn er nog meer verschillen met Nederland?
We kunnen nergens alleen naar toe. We worden altijd weggebracht door mijn vader of moeder met de auto. Je moet soms wel twintig minuten rijden naar de markt of de kerk. Naar school gaan we ook met de auto. Er worden hier ook veel kinderen ontvoerd. Vooral kinderen van rijke ouders. In onze eigen straat kunnen we gelukkig gewoon spelen en er is genoeg ruimte om ons huis.

Gaan jullie in Ecuador ook naar de kerk? Hoe gaat dat?
Op zondagmorgen gaan we altijd naar de kerk. Er zijn niet zoveel mensen in de kerk. Ook hebben ze op zondag andere kleren aan dan wij gewend zijn. Er is geen orgel, maar wel een piano en een gitaar. We zingen psalmen en andere liederen uit de Bijbel. Het is dus wel anders dan in Nederland. Soms is er na de dienst een maaltijd voor alle mensen uit de kerk. Op zondagmiddag luisteren we via internet mee met de dienst in Bodegraven. In Nederland wordt er geld ingezameld voor de zending. Van dat geld kan mijn vader Bijbels kopen om ze hier uit te delen.

Diederick, heel hartelijk bedankt! We weten nu veel meer over Ecuador. Nog een paar weekjes in Nederland en dan gaan jullie weer terug. Een goede reis!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen