Minder geld. dezelfde vragen

“De verschillen met Nederland zijn groot. Het zou goed kunnen dat jouw vader en moeder honderd (!) keer zoveel verdienen als onze buren in Garama. Toch hebben jongeren in de dorpen het nog niet eens zo slecht ten opzichte van kleine kinderen en ouderen. Een aantal wordt ‘gezel’ bij een timmerman of metselaar en scharrelt zo wat geld bij elkaar voor een leuk mobieltje of de nachtelijke dansfeesten in de buurt. Anderen verdienen op een snelle manier wat geld door het oogsten van palmvruchten. Dit is risicovol werk vanwege de slangen en het gevaar dat je uit de boom valt. Maar na een uurtje werken kun je dan lekker theedrinken met je vrienden en een beetje voetballen.”

Overeenkomsten

Maar Bert ziet ook overeenkomsten. “Vroeger was er een bekend popliedje met de titel ‘Is dit alles?’ waarin wordt gezongen: ‘ik zoek iets meer, ik weet alleen niet waar’. Dat zoeken zie je bij jongeren en ouderen in Nederland en in Guinee. Uiteindelijk geldt voor ons allemaal dat dit ‘meer’ alleen te vinden is bij God die je leven méér vervullen kan dan je ooit kunt bedenken. Zie bijvoorbeeld het verhaal van Isiaka. Hij heeft ondertussen een mobieltje - al doet hij het niet altijd en heeft hij vaak geen tegoed. En een computer en internet zou ook best handig voor hem zijn. Maar in zijn hart en leven is er maar voor een ding echt plaats: Jezus Christus, de Zoon van God, zijn Redder.”

Lezen en schrijven

Een van de grootste zegeningen van het westerse leven is toegang tot kennis, vindt Bert. “De mobiele telefoon en internet zorgen ervoor dat informatie nu ook hier meer beschikbaar komt. Maar wat heb je daaraan als je niet kunt lezen en schrijven? Dan kun je alleen (muziek) luisteren en (fi lmpjes) kijken. Jongeren botsen op die manier nog harder tegen hun eigen armoede aan en nemen ook nog eens de moraal van deze muziek en fi lms over, tot verdriet en boosheid van ouderen.” Daarom is het zo belangrijk dat iedereen leert lezen en schrijven. “Je bent een enorme bofferd als je kunt lezen en schrijven. Niet alleen omdat dat helpt om later een boterham te verdienen. Je kunt de Bijbel lezen in je eigen taal! En bovendien heb je dan toegang tot wat mensen in tweeduizend jaar kerkgeschiedenis geleerd hebben.” De rijkdom daarvan ervaart Bert als hij jonge christenen in Guinee ontmoet. Die hebben daarin nog veel te leren en te ontdekken. Het alfabetiseringswerk is dus naast het Bijbelvertaalwerk heel belangrijk. Maar vooral voor oudere mensen is het niet makkelijk om nog goed te leren lezen en schrijven. “Daarom ben ik erg blij dat we sinds eind februari de beschikbare Bijbelboeken ook op MSD-kaartjes kunnen verspreiden. In een kleine maand tijd zijn er zo al 125 ‘MSD-evangelisten’ aan het werk in ons gebied! Zo kan bijna iedereen de Bijbelse boodschap beluisteren of lezen, met dank aan dezelfde technologie waar zoveel verdrietige dingen mee gebeuren.”

Schepping

Maar een jongere uit Guinee hoeft niet alleen jaloers op ons te zijn. Wij missen in onze samenleving mede door onze rijkdom ook dingen. “Voor jongeren in het Mogofi ngebied is de schepping heel concreet. Regen en droogte, zaaien en oogst, de seizoenen met hun onvoorspelbaarheid bepalen sterk je leven. In Nederland zijn velen daar minder mee bezig. Daar zijn we minder gewend aan onzekerheid en afhankelijkheid. Dat levert best veel ontevredenheid en gevoelens van angst op. Meer besef van je afhankelijkheid en kwetsbaarheid lijkt mij winst. Het leert je om meer te leven vanuit tevredenheid en het genoeg van het ‘dagelijks brood’. Dat zo’n levenshouding schuurt en botst met wat ons in advertenties van het Reformatorisch Dagblad, de Gezinsgids en de Terdege wordt voorgehouden vind ik - levend in Guinee - best een moeilijke zaak. We zingen makkelijker ‘Hier beneden is het niet’, dan dat we dat belijden in onze levensstijl. De gebrokenheid van de schepping is volgens mij dus niet alleen zichtbaar in armoede, maar evengoed in rijkdom. Die gebrokenheid doet nog meer pijn als ik besef dat mijn rijkdom niet losstaat van de armoede van mijn buren. Dat doet mij - met Paulus’ woorden - samen met de schepping en de Geest zuchten naar de verlossing, de voltooiing, de wederkomst.”

Makkelijk?

Je kunt je afvragen voor wie geloven nu makkelijker is: voor een Nederlandse of een Guineese jongere? In Nederland heb je wellicht minder zorgen en dus meer tijd om aan God te besteden, toch? Maar in Guinee is het misschien makkelijker om afhankelijk van de Heere te leven? Laten we het maar bij de wijsheid van Agur houden. In Spreuken 30 vers 8 en 9 staat eigenlijk: “maak me niet arm of rijk, want als ik rijk was zou ik misschien zeggen: Wie is de Heere? en als ik arm was zou ik misschien stelen en Gods Naam aantasten”. “Afhankelijkheid lijkt mooi, maar het is helemaal niet makkelijk. Het kan heel bedreigend en moedbenemend zijn als je arm bent. Wie bij het wakker worden moet bedenken of hij die dag kiest voor alleen avondeten of alleen ontbijt, dankt God echt niet automatisch voor de afhankelijkheid die deze armoede met zich meebrengt. En in Nederland geldt dat veel tijd hebben het echt niet makkelijker maakt om die tijd ook aan de dienst van de Heere te besteden.”

Isiaka

Hij is net twintig jaar oud als hij naar zijn vader stapt om te vertellen dat hij vrede met God en rust in zijn hart gevonden heeft… om Jezus’ wil. Zijn vader wil hier niks van weten en jaagt hem met een jachtgeweer het huis uit. Vind je dat erg voor Isiaka? Pas op! Hij zegt er zelf over: “De dag dat ik de Heere Jezus leerde kennen als mijn Verlosser en Koning was de gelukkigste dag van mijn leven.” Ook als je vader je met een jachtgeweer achterna komt en je thuis niet meer welkom bent? Jazeker! Isiaka belooft aan God dat hij tijdens zijn studie drie jaar lang zijn vrije tijd aan evangelisatie zou besteden, onbetaald, ondanks zijn armoede. En dat heeft hij gedaan. Wat zou er over jou in dit kadertje geschreven kunnen worden?

Leven in Garama,

Guinee Garama is een dorp met ruim duizend inwoners. Daarmee is het van de zeventig dorpjes in het Mogofi ngebied een van de grootste. De Mogofi n zijn bijna allemaal akkerbouwers. Met een boomgaard, klein winkeltje of een ambacht (timmerman, metselaar, stenenmaker) probeert men wat extra te verdienen. Dat levert de meeste mensen genoeg op om niet met honger naar bed te gaan, maar te weinig om veel luxe artikelen aan te schaffen.

Voor werk op de akkers betaalt men elkaar onderling vaak niet, wel krijg je van de landeigenaar een goede maaltijd. De meeste huizen worden van modderblokken gemaakt met een grasdak. Ondanks het jaarlijkse onderhoud moeten die huizen meestal na een jaar of vijf weer opnieuw opgebouwd worden. In zo’n huis slaap je en sla je voorraden op, maar wonen doe je vooral buiten. In veel huizen vind je dus alleen wat bedden, een voorraadkist en een lijntje voor de beschikbare kleding.

Jongeren die verder willen leren dan de lagere school gaan vaak naar grotere plaatsen buiten het Mogofi ngebied. Na hun opleiding komen die niet snel meer terug vanwege het gebrek aan betaalde banen in de dorpen. De bewoners van het Mogofi ngebied zijn allemaal moslim. Maar het is wel een vorm van islam die vermengd is met oude heidense gebruiken.

Bert de Wit werkt nu tien jaar als evangelist in Guinee. Hij woont samen met zijn vrouw Willemiek en kinderen Hannah, Joël, Job, Nathanaël en Jesse in het dorpje Garama. Eerder heeft Bert al voor de zending gewerkt in Nigeria en op het bureau van de Zending Gereformeerde Gemeenten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen