Gevlucht voor IS
Denk niet dat de ellende in Irak pas kwam met de komst van Islamitische Staat. Toen wij studeerden in Mosul was het al een gevaarlijke stad. Er waren vaak aanslagen en explosies. Op een ochtend waren wij al in de universiteit toen voor de school een autobom ontplofte. Een aantal studenten was direct dood. Maar we hadden nooit gedacht dat het nog veel erger kon.
Aan het woord was Liza, een christelijk meisje uit Irak, gevlucht uit het gebied waar IS nu de baas is. Ik ontmoette haar en haar zus Loura in het noorden van Irak. Hun verhaal deel ik graag met jullie. Niet omdat het spectaculair is, maar omdat we iets kunnen leren van deze Irakese christenen.
“We wisten dat IS oprukte, maar het gebied waar wij woonden werd beschermd door Koerdische troepen. We waren bang voor de gevechten die zouden komen. Op een ochtend werden we wakker van een grote explosie. Een granaat van IS sloeg in op een plein vlakbij. Een jongetje van drie en enkele andere mensen werden direct gedood.
De Jihadisten van IS bleken zo snel op te rukken en met zoveel vuurkracht dat de Koerden heel onze (christelijke) stad ontruimden en al hun troepen met spoed terugtrokken. Met alleen de kleren aan ons lijf sloegen we op de vlucht en moesten alles achterlaten. Onze laptops, huisdieren, kleren: alles bleef achter. Al maanden zijn we afhankelijk van voedselhulp, want we hebben geen geld en geen inkomen. Omdat er nu moslims in onze huizen wonen weten we niet of we ooit nog terugkeren. Onze toekomst is onzeker.”
Toen vroeg ik of ze steun vonden in het christelijk geloof. Er kwam een antwoord dat ik eerlijk gezegd niet had verwacht. “We zijn God zo dankbaar!”, zeiden Liza en Loura. “Dankbaar?”, vroeg ik voorzichtig. “Oh ja! Hij was het die ons de signalen gaf dat we moesten vluchten. Hij was het die ons deed luisteren naar die aanwijzingen. En onze God zorgde er op die manier voor dat we nog in leven zijn, samen met onze ouders. Er zijn ook mensen die dachten dat ze wel konden blijven in hun huis. Die mensen zijn nu dood. Dan zal Hij ook in de toekomst voor ons zorgen.” Hun ogen glansden.
Wij zeggen vaak: in voorspoed dankbaar, in tegenspoed geduldig. Maar in tegenspoed dankbaar zijn, vind je dat niet bijzonder?
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 2 april 2015
Daniel | 32 Pagina's