De kunst om mensen te vangen

Boston herkende zich in de klacht van de profeet Jesaja. “Ach Heere! Wie heeft onze prediking geloofd? En aan wien is de arm des HEEREN geopenbaard?” Hij vergeleek zijn arbeid ook met die van de discipelen in de nacht. Hij vreesde dat hij - voor zover hij wist - “niets gevangen had als het gaat om de bekering van zelfs maar een enkele ziel”. In deze omstandigheden ging Bostons ziel tot Christus uit en werd gaande gemaakt toen hij Zijn liefelijke belofte las: Volgt Mij na, en Ik zal u vissers der mensen maken (Matth. 4:19). Aan de hand van dit Bijbelwoord zette hij zijn boekje op.

Mensen als vissen
God maakt vissers der mensen. God zorgt er ook voor dat mensen worden gevangen. Hij doet dat door de kracht van de Geest te paren aan het woord van de prediking.
Boston verfoeit de leer die de kracht van de Geest terzijde schuift en overredingskracht als de enige vereiste stelt voor het vangen van mensen. De natuur van de mens is verdorven en is onmachtig om het goede te doen. Juist het werk van Gods Geest mag niet ontkend worden. “Let er dus op, o mijn ziel, dat gaven niets zullen vermogen. Iemand kan preken als een engel en toch geen nut doen. Als Christus Zijn tegenwoordigheid onthoudt, zal alles tevergeefs zijn.” Praktisch gezien betekent dit dat de prediker moet staan naar de tegenwoordigheid van God in Zijn instellingen. “Laat uw preek, hoe doorwrocht die ook moet zijn, maar een lied der minne zijn.”
Vissen zijn het liefst in diepe wateren om daar met rust gelaten te worden. Zo blijft een ziel het liefst ver van God.
Geen mens zal zich uit zichzelf laten vangen door het Evangelie. Satan weet dit, en voegt er zijn verleidende strategieën nog aan toe. De dienaars moeten medelijden hebben met “de arme dronkaard, de vloeker, de onreine, die zich in zijn zonde om en om wentelt”.
Vissen zijn tegenstrevend en vindingrijk; ze willen niet gevangen worden. De dienaar moet niet al te ontmoedigd zijn als hij dit in de gemeente waarneemt. “Al wat Mij de Vader geeft, zal tot Mij komen” (Joh. 6:37). “God bekeert mensen tot Zich tegen hun wil; Hij dwingt hen niet om Christus te ontvangen, maar Hij overwint de wil en die wordt gehoorzaam.”

Dominees als vissers
Vissers zijn vissers om vissen te vangen. Zo moet een dominee proberen zielen tot Christus te brengen. Dat is het doel. Het gaat niet om het tonen van zijn eigen gaven. Vissers doen zwaar werk. Zo moeten ook predikers wat stormen van tegenstand overwinnen. Vissers hebben een net als gereedschap. Zo moeten de predikers het net van het Evangelie gebruiken om zielen te vangen. Het is het Woord van vrede en verzoening. Dit net wordt uitgezet en is gereed om iedereen te vangen die erin zal komen. “God sluit niemand uit, die zichzelf niet uitsluit van de weldaden van het Evangelie; het is voor allen vrij.” De mazen moeten niet te ruim zijn, zodat de vis er makkelijk uitglipt, maar ook niet te strak geknoopt zodat de vis er niet in kan. Zo moet de prediking niet te algemeen zijn, zonder persoonlijke toepassing, maar ook niet zo scherpzinnig dat de hoorders het niet kunnen begrijpen.

Herkenning
Graag beveel ik dit boek aan, omdat het helder aangeeft dat we ons in de wereld zonder God voelen als een vis in het water. Aansprekend vind ik ook de manier waarop Boston de uitgangstekst uitwerkt. Hij laat duidelijk zien dat mensen redden Gods werk is en ook welke strijd er gaande is om de mensenziel. Alles wat met dit vissersambt te maken heeft, houdt mij als predikant erg bezig. Ik vind in dit boekje veel herkenning en Bijbelse raad. Ik hoop en bid dat de Heere jonge mannen deze roeping op het hart zal binden. Zoveel ’vissen’ dreigen verloren te gaan.

- “Volg Christus in deze, o mijn ziel, opdat u een visser van mensen mag zijn. Als u uw preken voorbereidt, laat dan het welzijn van de zielen u voor ogen staan. Als u preekt, laat dan dit uw toeleg zijn, dat u poogt om verloren schapen terecht te brengen, om enige vuurbranden uit het vuur te rukken; om er enigen te bekeren en tot uw meester te brengen. Laat dit uw geest maar veel bezighouden en wees daarover bekommerd, welk dogma u ook in uw preek behandelt.”
- Prediking moet onderscheidenlijk zijn: een overtuigend en bekerend woord voor degenen die niet in Christus zijn; een genezend woord voor gebrokenen; en tot bevestiging van de zwakken, van hen die twijfelen en dreigen te bezwijken.

Thomas Boston (1676-1732)
Thomas Boston is een Schotse predikant, afkomstig uit Duns. Op twaalfjarige leeftijd werd hij tot bekering gebracht. Daarvoor werd de prediking gebruikt van Henry Erskine, vader van de bekende gebroeders Ebenezer en Ralph. Van 1695 tot 1699 studeerde hij theologie aan de Universiteit van Edinburgh.
Daarna werd hij predikant te Simprin en vanaf 1707 diende hij de gemeente te Ettrick. Hij had een zwakke gezondheid en ondervond veel tegenslagen in zijn huiselijk leven. Boston heeft veel betekend voor de Schotse kerk in zijn dagen, maar ook daarbuiten, tot vandaag toe. De Heilige Geest schonk hem de gave om met grote helderheid de Bijbelse lijnen van zonde en genade aan te wijzen. Steeds blijkt hij een zielenherder die zoekt zondaren tot Christus te leiden en Gods kinderen onderwijs en troost te bieden. Ook zijn preken getuigen daarvan.

Belangrijke boeken
- Het genadeverbond. Dit boek getuigt van een diep inzicht in de Bijbelse leer.
- De viervoudige staat van de mens. In dit boek geeft hij een Bijbelse uiteenzetting over de mens vóór de zondeval, na de zondeval, door het geloof in Christus en in de eeuwige heerlijkheid. Evert Barten schreef een eenvoudige versie met de titel Op leven en dood.
- Het kromme in het levenslot. Hierin geeft hij onderwijs en troost aan mensen in beproeving.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen