Mijn buurman

In onze kerken wordt steeds meer aan evangelisatie gedaan. In verschillende steden zijn inloophuizen en sommige gemeenten delen fl yers uit voor een oriëntatie-cursus op de Bijbel. In de gemeente waar ik lid ben, delen we iedere maand in een winkelstraat folders uit. Veel mensen hebben daar geen belangstelling voor, maar soms volgt er een goed gesprek. Je deelt een Bijbelgedeelte uit, en je bidt dat die ontmoeting iemands leven zal veranderen.

Maar als het zo is dat vooral het leven van een christen indruk maakt, dan is het de vraag hoeveel zo’n gesprek nalaat. De rechterbuurman uit dit gedicht, ziet je elke dag lopen. Zijn beeld van een christen wordt niet bepaald door een enkele ontmoeting, maar door wat je zegt en door je levensstijl, op zondag en door de week.

Tegelijkertijd vind ik niets moeilijker dan met mijn buren over God en Zijn Koninkrijk te praten. Daarom vind ik het niet alleen een indrukwekkend gedicht, maar eerlijk gezegd heb ik er ook een hekel aan. Ik schaam me er diep voor dat het mij zoveel moeite kost om met mijn buren een gesprek te voeren over geloofszaken, terwijl het Christus zo oneindig veel meer gekost heeft om te zoeken en zalig te maken wat verloren is. Het is makkelijker om over het Evangelie te praten met iemand die je daarna nooit meer tegen komt dan met mensen die dichtbij je wonen.
Of zoals iemand tegen me zei: “Als leider van de jeugdvereniging vind ik het makkelijker om over Gods Woord te praten dan met mijn eigen kinderen.”

Het is ‘eeuwig zonde’ als we nalaten om met de mensen die juist dichtbij ons zijn over Gods Koninkrijk te praten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen