Izak

“Het geloof is een vaste grond van de dingen die met hoopt en een bewijs van de zaken die men niet ziet.” Daarmee begint Hebreeën 11. Deze zin moet je onthouden, als je de rij van geloofsgetuigen in het hoofdstuk volgt. Het geloof hoopt op Gods belofte. Omdat de gelovigen Hem Die het belooft, getrouw achten, volharden ze.

“Vader, hier is het vuur en het hout, maar waar is het lam voor het offer?” Izak en zijn vader Abraham zijn op weg om een offer te brengen. Abraham kent de opdracht van de HEERE. Hij moet Izak, het kind van de belofte, afstaan aan God. Hij gaat, door het geloof, overleggende dat God machtig was hem ook uit de doden te verwekken (Hebr. 11:18). En Izak? Hij volgt, hij buigt ook voor de HEERE, net als zijn vader. Wat is er door Izak heengegaan toen hij op het altaar lag? Izak vroeg naar het lam, maar werd zelf gebonden op het altaar. Hij moest sterven en hij zweeg. Maar Izak heeft ook gezien hoe de HEERE voorzag in een offerdier in zijn plaats. Waar hij moest sterven, vloeide kort daarna bloed. Niet van Izak, maar van een lam. Dit tekent het leven van Izak: Christus’ bloed vloeide, eeuwen later, om Izak te redden.

Hebreeën vestigt de aandacht op het einde van het leven van Izak: Door het geloof heeft Izak zijn zonen Jakob en Ezau gezegend aangaande toekomende dingen. Een korte zin. In eerste instantie denk je misschien: Is dit nu het belangrijkste van Izaks geloofsleven? Er staat toch ook in Genesis: En Izak bad den HEERE zeer, in de tegenwoordigheid van zijn huisvrouw, want zij was onvruchtbaar (Gen. 25:21)? Zeker, daar tekent Gods Woord Izak als een kind van God. Van Izak staan niet veel woorden in de Bijbel. Wat je wel leest is dat hij bidt. Eerst in het veld, tegen de avond. Zo maakt Rebekka kennis met haar toekomstige man (Gen. 24:63-67). Wat is dat een getuigenis, evenals zijn gebed in het bijzijn van Rebekka, om vervulling van de kinderzegen. Izak bidt en de HEERE hoort! Rebekka wordt zwanger en krijgt een tweeling: Ezau en Jakob.

De schrijver van Hebreeën richt zich op iets anders. Hij wil de aandacht vestigen op de zegen die Izak op zijn zonen legt. Het is een kort zinnetje. Je zou zo verder lezen. Maar in deze zin ligt heel veel verborgen. Laten we er eens goed naar kijken: Izak zegende Jakob en Ezau aangaande toekomende dingen. De volgorde valt op. De laatstgeborene, Jakob, staat voor de eerstgeborene, Ezau. Dit herinnert ons aan Gods verkiezing (Rom. 9:11-13). God sprak tot Rebekka, nog voordat de broers geboren waren dat de meerdere den mindere zou dienen (Gen. 25:23), opdat het voornemen Gods, dat naar de verkiezing is, vast bleve, niet uit de werken, maar uit den Roepende (Rom. 9:12). Zo is het ook gegaan: in Jakob ging de lijn van Gods verbond door, hoewel hij de jongste was. Over Ezau lees je verder niets in Hebreeën 11.

Het leven van Izak tekent een aartsvader die bidt. Tegelijk trekt de zonde diepe sporen in zijn leven en zijn familie. Hij ziet de strijd tussen de broers om de zegen. Ezau veracht de eerstgeboortezegen, maar Jakob koopt zijn broer om. Tenslotte wordt Izak door zijn zoon Jakob bedrogen en ontvangt Jakob als jongste de zegen. Aangezet door zijn moeder Rebekka, doet Jakob zich voor als Ezau. Rebekka en Jakob handelen niet in geloof. Ze gaan zelf aan de slag om de grootste zegen te krijgen. Wat is Ezau boos en vol verdriet. Hij haat Jakob. Izak die van Ezau houdt, Rebekka die Jakob koestert, de gevolgen zijn diepingrijpend. Heel het gezin van Izak ligt uit elkaar.

Wat ziet Izak nu nog van de belofte? Het perspectief van zijn nageslacht is niet rooskleurig. Maar dwars door alles heen, dwars door schuld en ongeloof, heeft Izak de zegen op de hoofden van zijn kinderen gelegd. Hij dacht daarbij aan wat in de toekomst zou gebeuren. De vervulling van de belofte ging lang na Izak in vervulling. De aartsvaders hebben geloofd en daarom dingen gezien die zij niet zagen (vers 1). Ze zijn in het geloof gestorven, ze hebben de belofte niet verkregen, maar hebben deze van afstand gezien, geloofd en omhelsd en hebben beleden dat zij gasten en vreemdelingen op de aarde waren (Hebr. 11:13). Zo ook Izak. Je moet deze toekomende dingen met nadruk lezen in dit vers: Door het geloof was wat in de toekomst gebeurt de inhoud van de zegen van Izak over Jakob en Ezau.

Wat zegt Hebreeën over Izak?
• Door het geloof heeft Izak zijn zonen gezegend.
• Hebreeën zet Jakob terecht voorop. Dat herinnert je aan Gods verkiezing en de strijd in het gezin van Izak om de zegen.
• Izak zegent Jakob en Ezau met betrekking tot toekomstige dingen.
• Izak volhardt in vertrouwen op God, Die dingen belooft die nog niet gezien werden.

Wat is de boodschap voor jou?
• Verkiezing en verwerping zijn werkelijkheid.
• God verkiest en verwerpt, maar tegelijk was Ezau zelf verantwoordelijk. Ezau heeft heel bewust afstand genomen.
• Gods verkiezend handelen is pure genade, want Jakob was Gods genade niet meer waard dan Ezau.
• God Zelf werkt het geloof. Daarom houdt het geloof, ondanks de omstandigheden, vast aan de belofte van God.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen