JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

Peter

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Peter

2 minuten leestijd

Daar stond hij weer, in een hoekje, half verscholen tussen twee kantoorgebouwen. Met zijn oude verschoten jas, zijn stoppelbaardje en vale spijkerbroek. Waarschijnlijk een jaar of vijfendertig en levend als een zwerver. Een beetje schichtig spreekt hij mensen aan in de stroom richting het Centraal Station. Hij weet dat het verboden is, maar toch doet hij het: Meneer, mevrouw, ken ik u effe iets vragen: heb u een kleinigheidje voor me?

Soms stond hij er een paar weken niet, maar vandaag wel. En hij pikte mij eruit. “Meneer, ken ik u effe wat vragen, heb u wat geld voor mij?”
Ik had mijn antwoord al klaar. “Ik geef nooit geld”, zei ik, “Maar ik wil wel wat eten voor je kopen.”
Mijn gedachte was: als ik hem geld geef koopt hij daar waarschijnlijk drugs van, en dat is het enige waar hij op uit is. Maar er kwam geen teleurgestelde, afwijzende reactie. Integendeel.

“Oh heerlijk!”, riep de man, “Zullen we naar de Burger King gaan op het station? Daar hebben ze een actie waarbij je drinken, een broodje én friet kan krijgen voor twee euro!” Maar terwijl hij al naast me liep vroeg hij voorzichtig: “Maar dat is misschien te duur?’

Nee, dat was niet te duur. Ik bedacht bij mezelf hoeveel maaltijden van twee euro hij kon kopen met het salaris wat ik die dag kreeg. Al vrolijk pratend liep hij met me mee. Hij bleek Peter te heten. En terwijl hij maar bleef kletsen over het eten kwamen we bij de fastfood-tent. We bestelden zijn twee euro-menu en een milkshake voor mij. Daarna moest ik er écht vandoor, want ik had die avond nog een belangrijke bijeenkomst. Peter bedankte nogmaals uitvoerig en zo gingen we uit elkaar.

In de trein naar huis zat de schaamte nog in mijn lijf. Peter, van wie ik dacht dat hij me alleen nodig had om drugs te kopen. Peter, die zo begerig was naar een maaltijd, terwijl ik me daar nooit druk over hoef te maken. Peter, die op straat leeft terwijl ik zoveel gekregen heb van God.
En ik dacht bij mezelf: De Heere Jezus zou vast die ‘belangrijke’ bijeenkomst gelaten hebben voor wat het was en een hele avond met Peter gegeten en gepraat hebben over het ene nodige. Want zo leefde Jezus toen Hij op aarde was. Veel zorg besteden aan hoeren en tollenaars.

Heb jij persoonlijk al wel eens gebedeld? Nee, niet bij het station. Maar op je slaapkamer, tot de Heere, met de vraag om genade voor alle zonden en verkeerde dingen die je hebt gedaan.
Hoe meer je gaat inzien hoe kostbaar vergeving is, hoe meer oog en liefde je krijgt voor Peter, en alle andere mensen aan de onderkant van Nederland. Ik wens je veel mooie, persoonlijke ontmoetingen toe!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 2 oktober 2014

Daniel | 32 Pagina's

Peter

Bekijk de hele uitgave van donderdag 2 oktober 2014

Daniel | 32 Pagina's