Bouwen

Het gaat niet goed met de oudste en meest beeldbepalende gebouwen van Nederland: de kerktorens. Geen dorp in Nederland, of er is een toren. De kerktoren is oer-Hollands. Denk maar aan het beroemde gedicht van Hendrik Marsman, Herinneringen aan Holland:

In de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een groots verband.

Nederland in een notendop. Nu kosten deze torens veel geld en veel gemeenten zijn niet bereid om ervoor te betalen, want “die kerktorens hebben geen functie”, zo wordt er gezegd. Toch gaat er met het verdwijnen van elke kerktoren veel verloren. Natuurlijk, een mooi, oud gebouw met een heel geschiedenisverhaal eraan vast. Maar er is meer.

In Utrecht is er een afspraak dat hoogbouw niet hoger mag zijn dan de Domtoren. Zo krijgt de toren de functie, dat zij ons herinnert aan de grote plaats die de kerk der eeuwen in ons land had.
Maar uiteindelijk zijn onze kerken gebouwen, door mensen gemaakt, vergankelijk. Maar in die bouwwerken klonken eeuwen lang de woorden van God en bouwde Hijzelf door Zijn Geest, als de grote Bouwmeester, aan Zijn Kerk. Deze Kerk bestaat uit zondaren die door het bloed van Jezus worden gered.
En het gebouw is nog niet af…

Dirk-Jan Nijsink
eindredacteur

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen