Nooit Alleen

Twee weken geleden moesten we plotseling op een zondagmiddag met een van onze kinderen naar de huisartsenpost. De wachtkamer zat vol toen we aankwamen. Al wachtend zat ik te denken aan thuis, aan de doopdienst die ik zou missen. Het was drie uur. Normaal gesproken tijd om naar de kerk te gaan.
Na een kwartiertje gingen beide deuren tegelijk open. Er kwam een vrouw binnen op een rolstoel die zo groot was dat hij amper door de deuropening paste. Ze parkeerde midden in de wachtkamer. De ruimte was meteen helemaal gevuld. Ze trok veel bekijks. Een van de wachtenden was een oudere man met een verstandelijke beperking. Hij begon een praatje met de mevrouw. “Zo, wat een wagen, kun je er goed mee rijden?” De vrouw antwoordde heel vriendelijk. “Ja, ik ben er heel blij mee. Hij rijdt goed, maar ik kan ook niet zonder. Ik heb hem al 42 jaar.” “Da’s een hele tijd”, mompelde de man. Veel mensen volgden het gesprek. “Maar weet u meneer, toch zit ik er nooit alleen op.” “Oh nee?”, vroeg de man. “Nee, ik ben nooit alleen, want de Heere is altijd bij mij.” In de wachtkamer werd het even heel stil. De ogen van de man werden vochtig. “Wat een dikke wielen en je hebt ook een mooie stok.” Hij wees naar de wandelstok achterop de rolstoel. De vrouw ging verder. “Ja, Zijn stok en Zijn staf, die vertroosten Mij, iedere dag opnieuw.” De arts kwam binnen, we waren aan de beurt. Met een brok in m’n keel gaf ik hem een hand. Deze ‘dienst‘ had ik niet graag willen missen.

Corianne van Dieren-Gijsen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen