“Je kunt geen vriend van de wereld zijn”

FILIP UIJL
Kun je iets over jezelf vertellen? “Ik ben Filip Uijl en ik werk sinds 2005 als voorlichter bij Friedensstimme. Toen ik vijftien was kwam ik voor het eerst in Rusland. Nu kom ik er vaak. Meestal voor mijn werk, soms privé.”

FILIP UIJL
Wat valt jou op als je jongeren in de Russische gemeenten ontmoet?
“Wat me direct te binnen schiet is een ontmoeting die we hadden tijdens een reis naar het Verre Oosten. We hadden zaterdagsavonds een bijeenkomst met de jeugdvereniging van de gemeente Chabarovsk. Tegenover mij zaten ruim dertig jongeren. Alle jongeren stonden een-vooreen op en ze stelden zichzelf aan ons voor. Toen ze over zichzelf vertelden, waren er een aantal die vertelden dat hun beide ouders ongelovig zijn! Dat vond ik bijzonder.Bij anderen was alleen hun moeder of vader christen. En dan had je een groep die in een christelijk gezin waren opgegroeid. Een deel van de Russische jongeren groeit niet alleen op in een onchristelijke omgeving, maar zelfs in een (half) onchristelijk gezin. Daar klagen ze niet over. Ook raken ze niet in de war als iemand zegt dat ze raar zijn, omdat ze christen zijn. Dat wisten ze allang. Ze gaan geen innige vriendschappen aan, want, zo zeggen ze: “Je kunt geen vriend van de wereld zijn.” Wel nemen ze elke gelegenheid die ze krijgen met beide handen aan om te spreken over God. Ze zijn bang dat een vriendschap met een onchristelijke vriend je eigen leven sterk beïnvloed en dat je zo vanzelf afdwaalt van de kerk.”

FILIP UIJL
Wat nog meer? “Ik vind het bijzonder om te zien hoe de christelijke jongeren in Rusland er uit zien. Zowel de jongens als de meiden zien er netjes uit, maar tegelijkertijd niet zo trendy. Ze maken zich niet druk om hoe ze overkomen. Hun eenvoud en soberheid geeft hen uitstraling in hun omgeving. Russische jongeren zijn ook heel muzikaal. Bijna iedereen bespeelt wel een instrument. En als ze zingen doen ze dat automatisch vierstemmig. Dat klinkt heel mooi.”

FILIP UIJL
Hoe kun je deze verschillen verklaren? “Jongeren in Rusland groeien in een totaal wereldse omgeving op. Ze worden gelijk in het diepe gegooid als ze op zes jarige leeftijd naar een seculiere en vijandige school gaan. Daar moeten ze gelijk duidelijk maken dat ze christen zijn. Dat vinden ze ongelofelijk moeilijk! Er is ook in de gezinnen een open en persoonlijke vorm van huisgodsdienst. De ouders bidden veel voor, en met hun kinderen. En jongeren die vanuit de wereld tot bekering komen en gemeentelid worden hebben minder de drang om de wereld in te trekken. Ze verlangen niet terug naar hun oude leven.”

FILIP UIJL
Wat zouden Nederlandse gelovige jongeren van Russische jongeren kunnen leren? “Nederlandse gelovige jongeren kunnen leren van Russische christenen om vrijmoedig over de Heere en Zijn dienst te spreken.”

FILIP UIJL
Waarvoor zouden zij voor elkaar kunnen bidden? “Verschillende jeugdleiders hebben ons ook verteld dat ze bezorgd zijn. Ze zien het internet als een ongelofelijk groot gevaar voor jongeren. Vooral het gebruik van een smartphone vinden ze een bedreiging. Zelfs als je op zich onschuldige dingen doet neemt zo’n telefoon al je tijd in beslag. Er zijn ook in Rusland jongeren die de kerk verlaten. Een jeugdleider die we spraken sprak zijn grote zorg daarover uit. Hij vroeg om gebed. De Heere is machtig om ook in deze tijd jongeren te helpen.”

Olga vertelt hoe ze het ervaart om op de Hogeschool te zitten met studenten die ongelovig zijn. Ze vindt het soms verschrikkelijk wat ze hoort. Zo was er deze week een student die zijn vriendin aan de lijn had. Voor de telefoon deed hij heel lief en meelevend. Maar hij had zijn mobieltje nog niet uitgedrukt, of hij zei tegen een vriend: ‘’Wat een stom kind is dat toch.” Een ander belt haar moeder op en roept in de telefoon: “Je zou me toch verzorgen. Wat ben je voor een moeder? Koop nu eens dit of dat voor mij.”

Olga: “Je kunt niet een relatie aangaan met niet-christelijke jongeren. Het is veel leugen en bedrog. Het kan gewoon niet. Ik heb natuurlijk wel gewoon functioneel en zakelijk contact. Maar als je persoonlijk een band aangaat, voel je dat je besmet wordt. Het mag ook niet, denk ik. Wie een vriend van de wereld wil zijn, is een vijand van God.”

Layba weet er alles van. Ze heeft een paar jaar in de wereld geleefd. Ze is in een christelijk gezin geboren, maar haar vader stierf toen ze nog maar vier was. Haar moeder was niet zo sterk en begon te drinken. Zo ging ze mee in het leven van ongelovige vrienden: drinken, mee naar plaatsen waar je niet mag zijn. In die tijd voelde ze op onverwachte momenten dat ze bewaard werd. Zo had ze een keer bijna een ongeluk. Waarom spaarde de Heere haar steeds? Dat was niet logisch: als kind was ze vaak brutaal. Langzamerhand begon ze de gemeente weer te bezoeken. Maandenlang probeerde ze zich in twee werelden tegelijk thuis te voelen: van haar vrienden en van de gemeente. Steeds waren er sms’jes en telefoontjes van haar vriendin. Die zag wel dat Layba veranderde: andere kleren, andere gewoonten. Ze wilde haar weer meenemen de wereld in. Layba zelf ging meer en meer inzien, dat ze dat echt niet wilde. Ze probeerde in tegendeel haar vriendin mee te krijgen naar de gemeente. Ook nu, nu ze door genade een gelovige is geworden, spreekt ze graag met ongelovige vrienden over het leven met de Heere Jezus. Nastja bevestigt dat het moeilijk is om in de wereld te leven. Ze komt uit Kamchatka, een zeer landelijk gebied en ging studeren aan een college in een Chabarovsk. Eerst verzweeg ze dat ze christen was. Maar al snel gingen medestudenten vragen stellen, over haar kleren, waarom ze zo vaak nee zei, waarom ze niet mee ging naar het café. Ze zeiden: je bent gek, niet normaal, als je zo leeft. Toch wist Nastja steeds wat ze moest doen. Hoe? Ze bad vaak en voelde dan diep van binnen wat goed was, wat de Heere van haar vroeg. Een ding weten de drie meiden zeker: terug naar de wereld willen ze nooit meer. Ook al zeggen mensen: Je bent ziek, zo kun je niet leven. Ze hebben de Heere lief. Layba zegt een beetje aarzelend, dat ze gelooft dat het ook Gods voorzienigheid is geweest, dat ze de wereld inging. In die tijd heeft ze echt ervaren dat de wereld niets te bieden heeft. Dat er veel moeilijkheden zijn. Als ze die ervaring niet had gehad, was ze nu misschien een ‘vleselijke christen’ geweest.
Nastja hoorde het Woord van God voor het eerst in een kinderkamp. “Daar waren ook andere jongens die ik kende. Valentin en Tith. Ze zitten nu in de gevangenis. En ik mag nu het eigendom zijn van God. Wat een wonder! Als ik die jongens nu tegen zou komen, zou ik zeggen, dat ze het bij God moeten zoeken. Ik zou zeggen: Valentin, denk nog eens terug aan het kamp. Hoe fi jn vond jij het ook om de verhalen uit de Bijbel te horen en samen te zingen. Ook jij kan niet buiten God!”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen