God is getrouw

Met Marieke en Charlotte een blokje om lopen verveelt geen moment. Zo open en spontaan als veel Nederlandse jongeren zijn, praten we over verschillen tussen Amerika en Nederland, over wat jongeren bezig houdt, over hoe de preek op zondag overkomt en of het ‘lastig’ is om dominee te zijn... Zomaar enkele impressies van een gesprek, dat zich gedeeltelijk afspeelt tijdens een wandeling door het park, tegenover de Julianakerk.
Ik begin met de vraag of Marieke en Charlotte, zonder dat ze ooit in Amerika zijn geweest, overeenkomsten kunnen bedenken tussen jongeren daar en hier. Ik geef de aanzet door te noemen dat het waar ook ter wereld gaat om zielen voor de eeuwigheid geschapen. Als je daarop ziet is er geen onderscheid. Veel strijd en vragen komen op hetzelfde neer. Er komt veel op jongeren af. In Amerika hebben jonge mensen best veel geld en goed vergeleken met Nederlandse jongeren. Materialisme en wereldgelijkvormigheid zijn daar dus grote verleidingen. Maar is het in Nederland anders? Je verdient hier misschien minder, maar wat zou je hier doen als je alles had wat je hart begeerde?
De betrokkenheid van jongeren op de prediking komt ter sprake. Het blijkt dat best veel jongeren afhaken. Waarom?, is mijn vraag. Het antwoord is best moeilijk. Een eenduidige reden blijkt niet zo makkelijk te vinden. Wel bespreken we dat het belangrijk is hoe er thuis over de preek gesproken wordt. Catechismuspreken zijn moeilijker dan ‘gewone’ preken. Ik knoop het in m’n oren... Tenslotte. Is het ‘lastig’ om dominee te zijn? Nee, want God is getrouw en er is geen betere dienst dan Zijn dienst. Groot en verootmoedigend is het als Hij je wil gebruiken om zondaren stil te zetten of Gods kinderen wil onderwijzen in de weg der zaligheid.

ds. H. Hofman

Het is een paar minuten over elf als we aanbellen bij de pastorie. Met een zwaai gaat de deur open en met een glimlach op het gezicht verwelkomt dominee Hofman zijn ‘gasten’.
Onder het genot van een kopje thee begint het gesprek. De dominee praat liever over overeenkomsten dan over verschillen, dus begint hij gelijk met een belangrijke overeenkomst tussen Nederland en Amerika. Namelijk dat we allemaal bekeerd moeten worden. Om dan toch een verschil te noemen vertelt de dominee dat jongeren in Amerika soms twaalf uur heen en weer afl eggen om wat voor ons de Winterconferentie is te bezoeken!
Na de thee gaan we ‘het blokje om’ in praktijk brengen. We lopen de straat op, de deur blijft uitnodigend open staan. We vragen voorzichtig of die open deur de bedoeling was, waarop de dominee snel de deur sluit. “Weer een verschil met Amerika”, glimlacht hij. “In Iowa deden we nooit de deur op slot, zelfs niet als we op vakantie gingen. Net als de autosleutels, die lieten we gewoon in de auto zitten.” In Dordrecht lijkt ons dat echter geen goed plan…
Al lopend vraagt de dominee hoe we over de preek denken. We zeggen dat we over het algemeen goed kunnen luisteren. Hij zegt dat hij probeert te zeggen wat God hem ingeeft, en dat je dan niet hoeft stil te staan bij of iets ‘in de smaak valt’ of niet. De profeten preekten vroeger immers ook precies het tegenoverstelde dan wat de mensen wilden horen!
Ondanks alle veranderingen die de dominee samen met zijn familie heeft doorgemaakt en nog steeds door maakt, spreekt hij steeds van Gods trouw. “God is getrouw en er is geen betere dienst dan Zijn dienst.” Een mooie afsluiting van dit gezellige en leerzame blokje om!

Marieke van Eenennaam en Charlotte van Willigen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen