Mijn zoon, geef Mij uw hart

De zomernacht werd zwart,
Toen, zacht en duidelijk klonk er
Een klare stem door ’t donker:
Mijn zoon, geef Mij uw hart!

Ik aarzelde… verward…
Was het de wind die zoefde?
En weer zei, maar bedroefder,
De stem: geef Mij uw hart!

Ik wrong mij op den grond,
Tot ik de woorden vond:
Heer, ’t moet door U genomen!

En nog eens overviel
Die stille stem mijn ziel:
Daartoe ben Ik gekomen.

Willem de Mérode (1887-1939)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen