Openheid

Je zou aan zo’n zeventienjarige DWARS-jongere, die vooral Amsterdam goed kent, willen vragen: “Wat heb je die mensen op de Veluwe te leren? Wat heb je te melden?”

Ik ben bang dat het heel weinig is. Want in Nederland zijn we vooral bezig opvattingen over seksualiteit onder vuur te nemen. Op het gebied van huwelijk en gezin weten veel mensen vooral goed waar ze níet in geloven.

Een huwelijk? Daar ga ik me niet aan binden. Je kunt toch niet voor je hele leven trouw beloven? En als er een ‘Second Lover’ is, dan moet dat toch ook kunnen? Seksualiteit verbinden aan trouw binnen een huwelijk? Ach, dat is een Middeleeuwse opvatting, die is bedoeld om mensen onder de duim te houden. Kortom, er bestaan geen absolute normen over huwelijk en gezin.

Daarom zijn zoveel discussies in de media ook zo vermoeiend. Debat is een doel op zich geworden, en er is geen enkel kader meer dat richting geeft. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor tolerantie. Hoe kun je nu een andere mening tolereren als je zelf geen duidelijke opvattingen hebt?

Openheid zonder inhoud, dat is wel een heel naargeestig geluid.

Beste DWARS-jongere, is het niet beter nog eens naar de Veluwe te gaan en daar eens te luisteren? Naar een echtpaar dat vijftig jaar lief en leed met elkaar gedeeld heeft? Naar een jong stel dat net in het huwelijksbootje is gestapt, en die weten dat het wel degelijk mogelijk is om geen gemeenschap voor het huwelijk te hebben? En dan blijkt dat openheid, ook over seksualiteit, heel goed is. Openheid die gevoed wordt door een besef van wat goed en wat rein is. Dan heb je wat te vertellen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen