Gay pride
Daar stonden ze zaterdag. Boten vol mannen en vrouwen in de meest bizarre uitdossingen. Dan weer een boot vol mannen in bloot bovenlijf met matrozenpetten, anderen met nog minder om het lijf. Dan weer allemaal roze pruiken, confetti en glitter. Met dreunende bassen voeren de boten door Amsterdam ter ere van de Gay Pride. Het homo-evenement is inmiddels uitgegroeid tot een publieksfestijn waar vele tienduizenden mensen op af komen.
Ook namens grote organisaties als de NS, ING, Defensie en vele anderen varen er boten mee. Dé manier om te laten zien hoe goed ze zijn voor homo’s. Want daar is het mede voor bedoeld: om een signaal af te geven: het is oké als je homo bent.
Maar daar zit voor mij direct het probleem. Want ik heb terwijl ik opgroeide talloze grapjes voorbij zien komen over homo’s. Over roze kleding, handtasjes, vrouwelijke gebaren, ga zo maar door. De flauwe homo-imitaties door de lolbroeken van de klas: dat is precies wat je ziet op deze boten. Alle clichés over ‘nichterigheid’ worden bevestigd. Verder is er zoveel erotiek te zien op deze boten, dat er nog een tweede boodschap afgegeven lijkt te worden: voor homo’s draait alles om seksualiteit.
Samenvattend kan je zeggen: als je dit ziet, lijken dit wel héél andere mensen dan ‘normale’ mensen.
Het is bizar dat de overheid dit helemaal niet ziet. Of niet wil zien.
Want net als tijdens eerdere edities vaart er ook een boot mee namens het kabinet. Met minister Jet Bussemaker van emancipatie aan boord. Ja, dat is diezelfde vrouw die het ‘onverantwoordelijk gedrag’ vond als een moeder er voor haar gezin wil zijn. En deze Jet heeft minderheden aan boord gehaald van de kabinetsboot: homovoorvechters van Turkse, Marokkaanse, Antilliaanse en Surinaamse afkomst. Het kabinet maakt zich namelijk grote zorgen dat deze minderheden zo fel tegen het homohuwelijk zijn. En dat er over homoseksualiteit niet te praten valt in deze groepen. De naïeve PvdA-minister denkt dit te verhelpen door deze groepen aandacht te geven tijdens de botenoptocht.
Ik kan haar verzekeren: als er Marokkanen of Turken naar de beelden van dit erotische feestje kijken, zal hun afkeer alleen maar groter worden.
En toch: Ik ken twee jongens uit onze reformatorische kring die homoseksueel zijn. En ik kan je zeggen: die hebben het niet makkelijk. Deze twee jongens hebben het maar tegen een handjevol mensen verteld. Het was goed dat ze het tegen mij zeiden, want ik had ze nooit ‘herkend’ in hun kleding of gedrag.
Het is voor hen een moeilijke weg.
Want als je écht met deze gevoelens te maken hebt en je wilt leven naar Gods Woord, dan betekent het dat je een leven lang nooit een partner zult hebben. Er is veel genade nodig om dan staande te blijven.
Denk na wat we voor deze mensen kunnen doen. En denk veel aan hen in je gebed.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 15 augustus 2013
Daniel | 28 Pagina's