Een spannende vakantiedag

Een kwartiertje later komt haar moeder binnen. “Sophie, wat is er?”
“Ik vind er niks aan, zes weken vakantie en we gaan nergens heen! Ik kan met niemand spelen want iedereen gaat weg!” Mama knikt.
Anders gingen ze altijd wel een paar weken weg, meestal naar het buitenland. Sophies vader had een goede baan en ze hebben al heel wat landen gezien. Maar sinds een jaar is hij zijn baan kwijt. “Sophie, je weet wel dat een vakantie te duur is, nu papa geen werk heeft. Maar we gaan wel gezellig wat dagjes uit en misschien mag je een weekje bij opa en oma logeren.” Sophie kijkt nog steeds boos. Het was de laatste tijd thuis helemaal niet zo gezellig. Papa was verdrietig omdat hij ontslagen was. Hij had al heel veel brieven geschreven, maar nergens kon hij komen werken. “Ze vinden me te oud, snap je dat nou?” hoorde ze papa eens tegen mama zeggen.
“Ik ben pas veertig, maar ze willen alleen maar jonge mensen hebben.” Mama had gezegd dat het overal moeilijk was om aan werk te komen. Toen mama dat zei, werd papa boos. Sophie zucht nog eens.
Ze vindt het ook erg voor papa.
Maar wat moet zij nou vertellen op school als de vakantie voorbij is?
Een paar weken later stappen ze op de fiets. Sophie rijdt naast papa. Ze gaan naar het strand, want het is heel warm. Twee weken van de vakantie zijn nu om. Sophie mist haar vriendinnen. Maar als ze eerlijk is, is het eigenlijk helemaal niet erg om niet op vakantie te zijn. Andere jaren was papa op vakantie ook nog aan het werk op zijn laptop. Als ze gingen zwemmen zei hij: ”Gaan jullie maar, ik moet nog even wat afmaken.” Nu gaat hij steeds mee overal naar toe.
Als ze op het strand komen, wil Daan meteen een zandkasteel bouwen. “Papa, komt u me helpen?”
“Ja hoor,“ zegt papa “kom op, we maken een hele grote!” Ze beginnen ijverig te scheppen. Wat wordt het mooi! “Sophie, wil jij water halen voor de gracht?” vraagt Daan.
Sophie loopt al richting de zee. Ze laat de golfjes over haar voeten spoelen. Het is helemaal niet koud.
Net als ze zich bukt om de emmer met water te vullen, schrikt ze ineens op. Hoort ze dat goed?
Ze luistert nog eens. Ja, nu hoort ze het weer! “Help!” Sophie kijkt zoekend rond. Waar komt dat vandaan? Nog eens hoort ze: ”Help!”
En dan ziet ze het: een eindje in de zee drijft een luchtbed met daarop een jongen. Hij drijft steeds verder weg! “Help, help me!” roept hij nog een keer. Sophie draait zich om en rent terug naar papa en mama.
“Papa, mama, help!” hijgt Sophie.
Papa en mama schrikken. “Wat is er Sophie?” Sophie wijst naar de zee: “Daar... die jongen...” En dan ziet papa het ook. Hij springt op en rent al naar het water. “Voorzichtig!” roept mama nog. Inmiddels zijn er meer mensen die het zien.
“Meneer!” roept iemand. “Niet zomaar alleen gaan, veel te gevaarlijk! We moeten de reddingsbrigade waarschuwen!” Maar papa is al in het water. “Waarschuw ze maar vast!” roept hij en begint te zwemmen. Sophie staat met haar handen voor haar mond te kijken. Wat is ze bang! Als er maar niks met papa gebeurt! De jongen op het luchtbed is nog veel verder weg gedreven.
Hij blijft maar roepen om hulp.
Langzaam ziet Sophie dat haar vader dichterbij komt. Dan ineens... spoelt er een grote golf over papa heen. Sophie schrikt! Nu ziet ze papa niet meer! Ze zoekt en kijkt... waar is hij nu? Gelukkig daar komt hij weer boven water. Maar hij komt weer terug! “Het gaat niet,” hijgt papa, “de stroming is te sterk. We moeten een ketting gaan maken.”
Meteen grijpt hij de hand van een meneer. Meer mensen pakken elkaar bij de hand vast en zo maken ze een lange ketting. Voorzichtig gaan ze het water weer in. De jongen op het luchtbed roept nog steeds: ”Help, help me!” Sophie knijpt van angst haar ogen dicht.
“Heere, help!” Zomaar komen deze twee woorden in haar op. Ze doet haar ogen weer open en kijkt met spanning naar papa, helemaal vooraan de ketting. Hij is nu heel dicht bij de jongen op het luchtbed.
Hij grijpt... mis! Een golf spoelt het luchtbed weer verder. Hij grijpt nog eens... Ja! Nu heeft hij het luchtbed te pakken! Ineens is daar ook een boot. Sophie heeft helemaal niet gezien dat de reddingsbrigade er inmiddels ook was! Voorzichtig tillen ze de jongen in de boot en varen ze terug naar het strand. Als papa ook weer terug is op het strand komt er een vrouw naar papa toe: ”O, meneer, dank u wel! Dat was heel dapper van u. U heeft mijn zoon gered. Dank u wel!”
Als Sophie ’s avonds op bed ligt, komt papa nog even op haar bed zitten. “Papa, dat was spannend! Ik was echt bang.” zegt Sophie. “Ja,” zegt papa, “dat was ik ook. Het is echt te gevaarlijk om zomaar alleen in de zee te gaan zwemmen. Daarom kwam ik terug.”
“Pap,” zegt Sophie. “ik weet Wie u heeft geholpen.” Papa kijkt haar vragend aan. “De Heere,” zegt Sophie. “Ik was zó bang dat ik ineens dacht: ‘Heere, help’. Het was niet eens echt bidden.” Papa trekt Sophie dicht tegen zich aan. “Maar de Heere heeft het toch verhoord.”
Een paar weken later zit Sophie weer op school. Als ze zijn begonnen vraagt juf Mieke: ”Wie wil er nog iets over de vakantie vertellen?” Sophie steekt haar vinger op.
Zij heeft een spannend verhaal...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen