Ik ga op reis en laat achter

Vincent had de meeste boeken in de bibliotheek al langsgelopen. Nog steeds had hij niets gevonden. Hij zocht een spannend boek om mee te nemen op kamp, maar de meeste had hij al gelezen. Achter zich hoorde hij voetstappen en een stem die zei: “Hey Vin, wat doe jij hier?” Die stem kende hij! Vincent draaide zich om en keek recht in het gezicht van zijn vriend. “Hoi Henri, ik zoek nog een leuk boek om mee te nemen op kamp. Het moet niet te dik zijn, want mijn weekendtas puilt nu al uit.” Hij grinnikte. “Ik weet echt niet wat ik allemaal mee moet nemen hoor. Zou je wel tijd hebben om een boek te lezen?” Henri schoot in de lach. “Ik weet nog wel een boek, kom maar mee.” Vincent liep achter hem aan. Hij was benieuwd wat voor boek het zou zijn. Met Henri wist je het maar nooit, die zat vol met streken. “Kijk hier, een boek om de rits van je weekendtas dicht te kunnen krijgen. Check die titel: Ik ga op reis en laat achter...” Hij lachte, maar werd meteen weer serieus. “Je moet het echt even doornemen hoor, het is een heel handig boek om zo weinig mogelijk mee te nemen. Wij hebben het thuis ook al een keer gebruikt toen we die trektocht gingen maken in België.”

Zoekend keek Vincent in het rond. Had hij die washandjes nu ook ingepakt, of niet? Nou ja, op vakantie kon hij er desnoods ook nog wat kopen. Hij wierp nog een laatste blik in zijn kamer, niets vergeten? Nee, hij kon gaan. Langzaam liep hij de trap af. Het was toch echt een handig boek geweest. Na het lezen had hij veel spullen uit zijn tas gehaald die overbodig waren. Hij lachte zachtjes, die Henri was toch maar een handige vriend, hij kende de bibliotheek op zijn duimpje. Vincent nam de laatste treden van de trap met een sprong terwijl hij zich afvroeg of zijn moeder al beneden zou zijn. Hij hoopte maar van niet, want ze was het absoluut niet eens met zijn beslissing om op een onchristelijk jeugdkamp te gaan. Sorry hoor, maar dat maakt een zeventienjarige toch zeker zelf uit? Hij was trouwens heus wel van plan om voor zijn geloof uit te komen.

Dat het zó warm kon zijn in Spanje had Vincent niet gedacht. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd en zocht een stoel in de schaduw. Het was een geweldige week geweest. Zie je wel, je hoeft niet altijd met christelijke jongeren mee te gaan. Dit was net zo leuk. Hij liet zijn blik over de andere kampleden gaan. Die barbecue hadden ze toch maar mooi geregeld, en dat voor de laatste dag van de kampweek. De hapjes werden klaargezet en ze konden beginnen met eten. Hij stak zijn hand al uit naar een bolletje met salade. Nu vergat hij nog bijna te bidden. Hij had gelijk de eerste dag al om stilte gevraagd, maar om nu de laatste dag nog moeilijk te gaan doen, ach, een schietgebedje maakt voor een keer toch niet uit? Altijd beter dan niets. Hij deed alsof hij moe was en sloot ontspannen zijn ogen.

“Zeg Vincent, heb jij die frikadellen zwart laten worden?’ riep Matteo, een van de stafleden. Hij kwam bij hem zitten en keek hem spottend aan. “Waarom ben jij eigenlijk niet met een Daniëlkamp meegegaan? Jij bent toch ook een refo? Die zitten toch altijd bij elkaar op een hoopje?” Vincent keek bedenkelijk, wat moest hij hier op zeggen? Opeens bedacht hij het. “Dat is het juist, als je nooit buiten de kerkmuren kijkt, ziet de buitenwereld niets van het geloof. Daarom dacht ik, laat ik eens een kijkje gaan nemen bij een kamp dat niet christelijk is.” Matteo barstte in lachten uit en het sarcasme droop van zijn woorden toen hij zei: “Dus jij wilde de buitenwereld eens wat van geloof laten zien? Nou, daar heb ik de hele week niets van gemerkt. Je hebt volgens mij geen een keer iets van een enorme vloek, zoals jullie dat noemen, gezegd, en die heb ik de laatste dagen toch geregeld gehoord. Ja, kijk maar niet zo verbaasd. Ik weet heus wel hoe jullie in elkaar zitten. Mijn opa was er ook zo een. Hij had het altijd over twee soorten christenen.” Matteo wreef met zijn hand over zijn gezicht. “Welke twee soorten waren dat ook alweer, ik zou het moeten weten. Weet jij dat soms?”

Vincent probeerde rustig te blijven, toen Matteo zei dat hij niets van zijn geloof had gemerkt. Daar had je nu de haat tegen het christendom, dacht hij. Het was toch maar goed voor hem, om eens op zo’n kamp mee te gaan. De andere jongeren uit zijn gemeente zouden er niet aan denken, of in ieder geval niet gelijk de eerste dag om stilte vragen en op die manier laten zien dat je een christen bent. Wat had Matteo nu gezegd? O ja, twee soorten christenen. Vincent keek Matteo aan. “Wat voor twee soorten? O, je bedoelt zeker christenen en naamchristenen. Naamchristenen zijn christenen die wel in de Bijbel lezen, maar het niet ernstig nemen. Zij geloven wel wat er staat, maar ze volgen de opdrachten die de Bijbel geeft niet op. De Bijbel staat vol met voorbeelden van verschillen tussen echte christenen en naamchristenen. Ken je dat verhaal van Judas Iskariot?” Matteo dacht even na. “Nee, ik geloof niet dat ik veel personen uit de Bijbel ken. Mag ik jouw Bijbel eens zien?” Vincent stond op. “Ik pak hem na het eten wel even, nu ga ik eerst een frikadel eten, als hij tenminste niet zwart geworden is…”

Zonnebril, handdoek, kleren, alles was al twee keer langsgekomen. Vincent begon zich steeds ongemakkelijker te voelen. Had hij zijn Bijbel wel meegenomen? Hij kon zich eerlijk gezegd niet herinneren dat hij er in gelezen had. Toen hij voor de laatste keer al zijn spullen doornam, kwam Matteo kijken. “Kun je hem niet vinden?” vroeg Matteo. Beschaamd keek Vincent op. “Ik kan me niet herinneren dat ik in mijn Bijbel heb gelezen deze week. Ik geloof dat ik hem niet meegenomen heb.” Het viel hem mee dat Matteo niet begon te lachen en een spottende reactie gaf, maar het was niet minder heftig. “Dan mag jij wel eens goed nadenken. Ben jij nu een naamchristen of een echte christen? Je kunt wel doen alsof je een christen bent, maar ben je wel echt een volgeling van Hem?”

Jessica Joosse (15 jaar)

Verhalenwedstrijd

Veel jongeren hebben dit jaar mee gedaan aan de verhalenwedstrijd over het thema ‘reizen’. Jessica Joosse heeft gewonnen. Zij krijgt een boekenbon van € 40. Gefeliciteerd!

Twee andere verhalen kun je lezen op onze website. Deze verhalen eindigden op de tweede en derde plek:

2. ‘De juiste eindbestemming’ door Marloes Kaashoek
3. ‘Ademloos’ door Janynke Geluk

 jbgg.nl/daniel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen