Om uwentwil gelasterd

Paulus wijst in het begin van de Romeinenbrief op de totale verlorenheid van alle mensen (1: 18-3: 20).
Het merkwaardige van zo’n boodschap is vaak dat we ons er niet veel van aantrekken. Hoe algemener deze klinkt, hoe makkelijker we hem naast ons neerleggen. Dat we zondaren zijn kunnen we over het algemeen vrij rustig aanhoren. We zouden het zelfs niet goed vinden als een predikant het in en preek zou overslaan. Maar het wordt anders als we persoonlijk worden aangesproken. Dan kan het Woord van God ons plotseling gaan ergeren. Dan struikelen we er misschien over. Dat ik tot moorden in staat ben? Dat jij ook tot losbandigheid geneigd bent? Dat wij ook makkelijk God onteren? Dat zijn dingen die we wel horen, maar vaak gewoon niet geloven. De Joden in Paulus’ tijd geloofden het ook niet. Het moet dus best hard in hun oren hebben geklonken, toen Paulus schreef: Gods Naam wordt om jullie gelasterd, onteerd, naar beneden gehaald. Het was en is wel de droevige realiteit.

Schuldig
Want neem nu eens overspel (vers 22). We weten best dat dit zonde is tegen Gods geboden. Heel concreet gaat dit in tegen het zevende gebod. Alleen, dit gebod gaat niet allen over daden. Het gaat ook over gedachten en woorden. De Heere Jezus heeft in de Bergrede gezegd dat iemand al schuldig staat aan dit gebod als hij een vrouw aanziet om dezelve te begeren (Matt. 5: 28). En wie op een hele behendige manier geld naar zich toe weet te halen, staat schuldig aan het achtste gebod (vers 21 met kanttekening). We kunnen wel roemen op een keurige levenswandel en op beter zijn dan andere (wereldse) mensen, maar als ons leven niet in de wortel vernieuwd en veranderd wordt dan onteren we God. En dan wordt Zijn naam om ons gelasterd. Dan zeggen mensen: “ja, die kerkmensen weten wel beter, maar ze handelen er niet naar.” En dan heeft de wereldse mens een punt. Paulus, Gods Woord stelt ons dan schuldig, voor God. Kijk, God ziet door de buitenkant van ons leven heen. God kunnen we ook niet bedriegen. Wie een goddeloos leven leidt zal ook als een goddeloos mens sterven en dus voor eeuwig verloren gaan. Dat is de diepe en ernstige boodschap die de Bijbel aan ons hart legt in dit gedeelte.

Voorrechten
Maar we hebben toch voorrechten?
Joden waren besneden en hadden de Wet. Het waren kinderen van Abraham en hadden van God grote voorrechten ontvangen. Zeker is het een voorrecht om te leven onder Gods inzettingen. Zeker is het een wonder als we het teken van Gods verbond mogen dragen.
Besnijdenis (OT) en Doop (NT) zijn heel belangrijk. Ze wijzen heen naar Gods genade in Christus. Bij God en door God kunnen zondige mensen behouden worden. Vanaf hoofdstuk 3 zal Paulus daar heel veel over zeggen. Maar hier is hij bezig met de ellende van alle mensen. En dan kunnen ook voorrechten ons niet helpen. Stel dat iemand een keurige kerkganger is, een avondmaalganger, een belangrijk lid van de gemeente. Maar stel ook dat zijn leven niet is naar Gods geboden.
Er is geen hartelijk verlangen om naar Gods geboden te leven. Dan is er slechts sprake van uiterlijk vertoon. Dat hebben we slechts een godsdienst van de ‘letter’ (vers 29) en niet in de kracht. Dan missen we waar het ten diepste om gaat.
Dan zijn we er verschrikkelijk aan toe. Voor God geldt ‘de besnijdenis des harten’, de ware bekering en vernieuwing, gewerkt door Gods Geest, verdiend door Christus en tot uiting komend in een godzalige levenswandel. Zeg, is dat ook waar geworden in jouw leven? Nee? Zoek dan toch de Heere en leef. Ja? Dat is Gods genade voor verloren mensen. Tracht dan veel te leven in de vreze Gods. Tot zijn eer. Wiens lof niet is uit de mensen maar uit God (vers 29).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen