Onverantwoord gedrag

Dat mijn moeder doordeweeks overdag thuis was zag ik als de normaalste zaak van de wereld.
Maar vorige week begreep ik van minister Bussemaker dat mijn moeder zich ‘zeer onverantwoordelijk’ gedragen heeft daarmee.
Mijn moeder was namelijk hoog opgeleid, maar besloot toch te kiezen voor haar kinderen in plaats van een fulltime baan. Volgens de minister zou ze zich daarvoor moeten schamen. Ik zou haar liever voordragen voor een lintje vanwege haar werk als gezinsmanager.

Bijzonder
Tsja, en toch is het gezin waar ik uitkom maar heel gewoon. Eén vader, één moeder en ik heb altijd dezelfde opa’s en oma’s gehad. Inmiddels ligt dat voor één derde van alle Nederlandse gezinnen heel anders. Als het uitloopt op een scheiding, krijg je te maken met nieuwe vaders en moeders en andere mensen die zich voorstellen als je opa of oma. Maar de Nederlandse regering is ook druk bezig met de laatste aanpassingen in de wet om te zorgen dat je als kind officieel twee moeders of twee vaders kunt hebben. Het gebeurt namelijk regelmatig dat na een scheiding één van de ouders verdergaat met iemand van hetzelfde geslacht.
En het wonderlijke is dat al die vormen volgens de overheid toch gelden als ‘gezin’. Misschien is het gezin waar ik uitkom dan toch best bijzonder.

Drama
De regering maakt zich druk met het verzinnen van allerlei nieuwe gezinsvormen met enkel mama’s of enkel papa’s en probeert iedereen die voor de kinderen kiest in plaats van werk een schuldgevoel aan te praten. En terwijl iedereen het kan zien speelt er zich een drama af in Nederland: het drama van de kapotte gezinnen. Een vader of moeder die ervandoor gaat met een nieuwe vriend of vriendin maakt meer stuk dan iemand kan beseffen. Natuurlijk is elke scheiding een drama, maar de definitie vanuit de zorgsector van een gezinsdrama is als volgt: Situaties waarbij een ouder zijn kinderen en vaak de (ex-)partner en soms ook zichzelf ombrengt; meestal is de dader de man.

Basis
De afgelopen jaren hebben we in Europa, maar zeker ook in ons land, veel van deze situaties gezien.
De vreselijke zaak van de broertjes Ruben en Julian schokt heel Nederland. Maar ook hier wordt er direct gekeken naar instanties als Jeugdzorg, zonder dat iemand het grote maatschappelijke probleem er achter ziet.
De overheid moet gaan investeren in gezonde gezinnen. Dat is de basis van een samenleving. En laat ze zich dan richten op het ‘echte’ gezin: een vader, een moeder en kinderen. Dat is de vorm die we ook in de Bijbel terugzien en zoals de Heere het heeft bedoeld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen