Geloof jij het?

“Wordt er bij jullie nooit iemand gecremeerd dan?”
Met een collega heb ik het over mijn buurman. Hij had de taaislijmzieke. Mensen met deze ziekte worden niet zo oud. Hij was er toch nog veertig mee geworden. Vaak hoorden we hem het taaie slijm ophoesten.
Soms zó hevig, dat we dachten dat hij erin zou blijven.
Hij stond op de wachtlijst voor een transplantatie.
Zover kwam het niet. Nu is hij voorgoed bevrijd van zijn benauwdheid.
Geloof jij het?

Hij lag opgebaard in het T-shirt waarin we hem vaak hadden zien lopen. Op de borst stond: ‘goede wijn…’.
Op de rug aangevuld met: ‘…is nog geen bier’. Het tekende hem hoe hij, ondanks zijn ziekte, uit het leven had proberen te halen wat erin zat. Nu heeft hij nooit meer dorst.
Geloof jij het?

Toen ik hoorde dat hij er niet meer was, moest ik beschaamd denken aan een gedicht met de regels: ‘Mijn rechterbuurman is vannacht gestorven, en ik heb nooit één woord tot zijn behoud gezegd.’ Een enkel woord had een middel kunnen zijn om zijn sterven tot Gods eer te laten zijn. Nu is zijn genadetijd al voorbij.
Geloof jij het?

Aan mijn collega vertelde ik dus, dat we niet gewend zijn aan crematies. “En waarom dan niet?” Ik probeerde haar uit te leggen dat we geloven dat er een hiernamaals is. Dat er een oordeelsdag komt, waarop de doden opstaan om voor God te verschijnen. Dat er vroeger mensen verbrand en uitgestrooid werden om aan het oordeel te ontkomen.
“Een beoordelingsdag? Dus dan kijkt God of je het een beetje goed gedaan hebt in je leven. Nou, heus, geloof me: dat zit wel goed, joh.”
Geloof jij het?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen