Hoop voor de kerk

Op het zendingsveld hebben we ook wel eens een belijdenisdienst. De kleine gemeenten worden dan verblijd met twee, vier of zes nieuwe leden. In Nederland lijkt er in de grotere gevestigde gemeenten soms geen einde te komen aan de namen-rij. En dat ondanks het feit dat de consequenties van de geloofsbelijdenis in Nederland zo langzamerhand niet minder ingrijpend zijn dan in de zendingscontext. Nederland is geen christelijk land meer. Historisch zijn er in de cultuur nog wel bepaalde verworvenheden die het christenzijn wat vergemakkelijken, maar die worden snel opgeruimd. De moderne techniek heeft de beslotenheid van de ‘refogezinnen’ doorbroken. De TV kon nog worden tegengehouden, maar de smartphone brengt de wereld alsnog in huis. Nu in de slaapkamer.
Maar er is meer te noemen. De kerk van de Reformatie is hopeloos verdeeld en grote delen ervan zijn in leer en leven wereldgelijkvormiger dan Rome. Openlijk wordt de verwachting uitgesproken dat de gereformeerde leer zijn tijd heeft gehad en dat alleen evangelische kerken toekomst hebben.
Dat is ook wel te begrijpen. De kerk van de Reformatie is theologisch altijd behoorlijk onderlegd geweest. De evangelicale wereld moest daar minder van hebben, had meer oog voor het gevoel. Nu de cultuur als geheel steeds meer wil voelen en beleven zonder te veel te studeren, maar geleid door korte en snelle informatieverwerking, lijkt éénplus- één twee. Áls er al toekomst is voor de kerk, dan zal die vast van evangelische snit zijn.

Volmondig
Toch zien veel mensen, waaronder veel jongeren, uit naar hun belijdenisdienst. Diverse leeftijdsgenoten vielen gedurende de jaren van catechisatie af, zíj hielden vol. Ondanks leerstukken als de uitverkiezing, de noodzaak van de wedergeboorte, de heilsorde en de kinderdoop, die vooral voor moderne mensen moeilijk te begrijpen zijn. Ze hopen hier rond Pinksteren met de hulp van de Heere volmondig ‘ja’ tegen te zeggen, of hebben dat met Pasen al gedaan.
Helpt het bovenstaande je een beetje in te zien dat het een wonder mag heten dat anno 2013 niet alleen veel jongeren afhaken, maar dat er óók velen zijn die wél belijdenis doen? Zouden ze beseffen waaraan ze beginnen? “Welkom in de strijd”, zei iemand tegen me toen ikzelf belijdenis deed. Dat is nu vijftien jaar geleden - het was een andere tijd. De strijd is alleen maar heviger geworden.
Wie anno 2013 belijdenis doet, weet dat hij meer dan voorheen alléén zal komen te staan, op het werk. Meer dan voorheen zal hij kruisdrager worden, rekenend met onbegrip, zowel van de seculiere als de kerkelijke medemens. Zijn Bijbelse principes zullen meer kosten, soms letterlijk, dan in het verleden het geval was. De toekomst ziet er voor gereformeerde christenen écht niet rooskleurig uit.

Dankbaar
Nee, ze zullen het niet allemaal beseffen. Toch geloof ik dat er meer zijn die er iets van beseffen dan ouderen soms inschatten. Want wié weten pas echt goed wat de techniek allemaal mogelijk maakt, hoe de moderne jeugd denkt, voelt en leeft en wat er in de wereld van morgen te koop is? Dat zijn de jongeren zelf. Tóch doen ze belijdenis. De kerk mag er wel dankbaar voor zijn. Die dankbaarheid moet zich niet op de jongeren richten, maar op de God voor Wiens aangezicht ze het ja-woord willen uitspreken. Hij bouwt Zijn kerk ook in moeilijke tijden. Ook op schakelmomenten in de geschiedenis. Zou Hij dan ook aan het onvolmaakte ‘ja’ Zijn trouw niet willen blijven verbinden?

Peter van Olst

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen