Stemmen in Ecuador

Voor het eerst mocht ik dit verkiezingsjaar in ons tweede vaderland m’n stem uitbrengen. Na zeven jaar hier te hebben gewoond en gewerkt, en er zelfs een kind te hebben gekregen, gaf de overheid ons een permanente verblijfsvergunning. Al hebben we dan, op de jongste na, niet de ecuadoriaanse nationaliteit, toch bezitten we nu een heus ecuadoriaans identiteitsbewijs. Dat voorkomt lastige situaties in wettelijke procedures.

Tegelijk betekent het dat we nu stemrecht hebben. We kunnen ons gaan opmaken voor de verkiezingen voor het presidentschap en diverse andere vertegenwoordigende organen. Opkomen voor verkiezingen blijkt in Ecuador niet vrijblijvend, maar wettelijk verplicht. Niet opkomen, is burgerlijke ongehoorzaamheid. Dat wordt gestraft met het niet verkrijgen van een “certificado de votación”, een briefje dat je ook weer nodig hebt bij procedures als het vernieuwen van identiteits- of rijbewijs of het opstellen van een verkoopcontract.
Je moet dus. En wees maar blij dat je geen Ecuadoriaan bent, want dan kan het zomaar gebeuren dat je naam daags voor de verkiezingen in de krant verschijnt. Dan ben je verplicht de hele dag achter één van de vele verkiezingstafels plaats te nemen. Bepaald geen pretje, temidden van alle drukte. Tot ‘s avonds laat ben je bezig de stemmen te tellen, tot welke groepering je ook behoort.

Voor wie?
De volgende vraag is natuurlijk voor wié je moet stemmen. Er is een kandidaat die beweert Gods uitverkorene te zijn. Die wordt het dus niet. De huidige president dan?
Nationaal heeft hij heel wat in gang gezet om het land voor de armen sterker en socialer te maken. Maar internationaal kiest hij niet de beste vrienden. Bovendien schijnt hij voor het homohuwelijk te zijn, al voert hij daar geen campagne voor.
Wat weten we eigenlijk van zijn opponenten? Ze zijn niet erg bekend en maken onderling bepaald geen vuist. Een partij die zich publiekelijk als christelijk afficheert, is er niet meer. Maar... hé, wat is dat? Een christelijke kandidaat, een dominee zelfs, die president wil worden?
Moet je zijn voornemens bekijken: als hij straks president is, wil hij zoveel mogelijk evangelische kerken openen. Dat lijkt haast een theocratisch program.

Dan krijgen we hierover als zendingsgemeente een brief van de nationale broederschap van protestantse gemeenten. Die trekt z’n handen af van welke kandidaat ook, dominee of niet. Je proeft de huiver voor expliciete christelijke betrokkenheid bij de vaak niet al te zuivere landspolitiek. Tussen de regels door lees je dat men bepaald niet staat te juichen over het getuigenis dat de evangelische presidentskandidaat verspreidt.

Hele toer
Zo wordt het stemmen, zeker voor een christen, een hele toer. Van veel Ecuadorianen hoor ik dat ze soms helemaal blanco hebben gestemd.
Ze hebben dan wel aan hun plicht voldaan, maar hebben hun vingers niet aan de politiek gebrand...

Wat een voorrecht, denk ik als ik het allemaal op me laat inwerken, dat je in Nederland vrij mag stemmen. Wat een voorrecht dat er christelijke partijen zijn met een meer of minder ver doorgevoerd christelijk program. Wat een voorrecht ook dat het cynisme over de politiek nog niet zover is voortgeschreden dat je tot stemmen verplicht moet worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen