Gebroken

Op een zonnige herfstmorgen fiets ik naar de bakker. Om mij heen dwarrelen bladeren naar beneden. Het jaarlijkse teken van de vergankelijkheid.Halverwege passeer ik hem. Hij is nog niet zo oud, misschien nog geen veertig. Toch is te zien dat zijn einde nadert. De aanblik is niet meer wat het geweest is. Al die jaren boezemde hij ontzag in door zijn postuur en strakke voorkomen. Maar nu zijn slopers bezig dit grote flatgebouw te ontmantelen. Het aardse huis wordt gebroken. Al fietsend kijk ik naar het betonnen skelet. Met enige regelmaat zeilt er een stuk hout naar beneden. Iedere flatwoning wordt ontdaan van kozijnen, ramen, deuren en spaanplaat. In zijn bestaan hield het gebouw voor de buitenwereld verborgen wat er zich binnen afspeelde. Vanaf de straat was nooit te zien welke kleur behang er op de muren zat. Behalve wanneer een bewoner de voordeur voor je opende. Nu treft het me dat je vanaf de straat open en bloot in alle kamers kunt kijken. Er zijn geen meubels meer en geen bewoners. Het leven is eruit.Maar op de binnenwanden zijn de diverse kleuren nu goed te zien. Van eenvoudig en rustig tot fel en kleurrijk.Ik vroeg me af wat er te zien zal zijn als mijn huis eenmaal wordt gebroken. Wat mensen aan de buitenkant van mij zien is dan niet meer het belangrijkst. De binnenkant telt. Wat kleurt de wanden van mijn binnenkamer?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen