Nodig: rechtvaardigen (m/v)

Het gaat niet goed met Nederland. De secularisatie gaat door. Het jaar 2012 kun je gerust een rampjaar noemen. Het aantal Kamerzetels dat in handen van christelijke partijen is, liep terug tot niet meer dan 21. Dit leidde onmiddellijk tot nieuwe aanvallen op de nog overgebleven verworvenheden van onze rijke christelijke traditie.
We kunnen ons daarover beklagen. Maar feit is dat het aantal mensen dat nog enigermate trouw naar de kerk gaat, samen niet meer dan vijftien Kamerzetels oplevert. In zo’n ontkerstende samenleving kun je niet verwachten dat alles bij het oude blijft. Het begrip voor de christelijke geloofsovertuiging is sterk verminderd. Dat tast de waardering voor christelijke inbreng en instanties onvermijdelijk aan.

Dilemma
In christelijk Nederland wordt druk nagedacht hoe we daarmee moeten omgaan. Moet er een denktank worden opgericht, of een doetank wellicht - om te laten zien waar we als christenen voor staan? Gaan we de zuil versterken of bereiden we ons vast voor op een toekomst zonder? Is het tijd voor nieuwe evangelisatieactiviteiten of kunnen we de storm van het oordeel maar beter stilletjes over ons heen laten razen?Voor een conferentie vatte de EO het dilemma onlangs samen in de pakkende titel “Monnik of missionaris?” Met andere woorden: je kunt jezelf als een monnik naar binnen richten, in een poging in moeilijke tijden te blijven bij de Schrift. Maar misschien is het voor een christen beter zich naar buiten te richten om, met diezelfde Bijbel, toch ook anderen te bereiken. Het Woord blijft immers levend en krachtig.
Sommigen zien in de ontkerkelijking en secularisatie nog iets positiefs. De naamchristenen vallen af, wat aan de meer overtuigden de gelegenheid geeft een krachtiger en helderder getuigenis te laten klinken. Anderen, die het hele gebeuren vooral als een onvermijdelijk oordeel van Gods beschouwen, zullen eerder geneigd zijn te kiezen voor de monnikshouding. Wat mij betreft is daar inderdaad veel voor te zeggen.
Vroeger, toen de kerken nog vol zaten, sloegen we weleens door in het uitvergroten van verschillen.
Nu de kerken leeglopen, slaan we door naar het andere uiterste. We verdoezelen de verschillen. Over dogma’s willen we het liever niet meer hebben. Vrijheid-blijheid-zonder- regeltjes is het “Christendom 2.0” waarvoor onlangs in een boek nog werd gepleit. Nee... het is echt te romantisch om te denken dat de naamchristenen er inmiddels wel zo'n beetje vanaf zijn.

Sodom
Een oordeel Gods dus. In die samenleving zoek jij naar je toekomst. Wat zal het worden? Boer of politieman, accountant of zakenvrouw, monnik wellicht... of toch missionaris? Is het niet hoog tijd om de wil van God te zoeken? Hem zul je nodig hebben. Want menselijkerwijs gesproken zul je almaar minder bescherming genieten voor je christelijke identiteit. Sterker nog: die zal van alle kanten steeds harder worden aangevallen. Wat heeft Nederland nodig? In Jesaja 1: 9 lees ik dat als de HEERE niet nog een weinig overblijfsel had gelaten, het land als Sodom of Gomorra zou worden. Dat verwijst natuurlijk naar het laatste gedeelte van Genesis 18, waar Abraham bidt voor Sodom. De conclusie mag zijn: als er in een land geen rechtvaardigen meer zijn, is de volledige doorwerking van het oordeel onafwendbaar.

Verlang jij, ook in deze moeilijke tijd, God en je naaste dienen? Vraag dan een rechtvaardige te mogen zijn. Dan dien je pas echt! Want zij vormen samen, uit louter genade (!), de kurk waarop de samenleving drijft.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen