Overdopen

Niettemin liet het een vreemd gevoel achter. Nóg maar een keer de eed afleggen omdat de televisie niet op tijd was? Harer Majesteits onbehagen was voor velen best begrijpelijk. Jammer eigenlijk dat geen van de ministers zei: “Majesteit, als u het me vraagt, leg ik de eed nogmaals af, maar ik teken wel bezwaar aan. Het moment voor Gods aangezicht is er geweest; de eed ís afgelegd.”

Hoe
Het gebeurde laat wel zien dat we tegenwoordig steeds minder oog hebben voor het strikt legale van ceremoniële handelingen. Veel belangrijker vinden we de ceremonie zelf, de uitstraling ervan, het gevoel erbij. Dát je iemand ten huwelijk vraagt, lijkt inmiddels minder belangrijk dan hoé je het doet. Dát je trouwt, is haast een mindere zorg dan waar of hoe: te land, ter zee of in de lucht.
Dit soort tendensen hebben onvermijdelijk hun impact op de kerk. Ook daar wordt de hang naar ceremonieel en gevoel steeds groter.
Ook lijkt de betekenis van het strikt kerkrechtelijke af te nemen. Een voorbeeld is de jongen die keurig in pak belijdenis aflegt van het geloof, maar niet lang daarna overstapt naar een ander kerkverband. Waarom? Omdat hij zich daar meer thuis voelt.

Waarde
Een ander voorbeeld is de doop. Over de kinderdoop wordt steeds vaker gesproken in termen van een feestelijke gebeurtenis - en al is het een niet te waarderen zegen, er valt méér over te zeggen. Tegelijk groeit de behoefte aan het overdoen van de kinderdoop op latere leeftijd. De kinderdoop wordt dan van minder of geen waarde geacht, omdat de dopeling er zelf niet helemaal ‘bij’ was.
Te midden van deze tendensen wordt het voor de kerk moeilijker om vast te houden aan de objectieve waarde van de kinderdoop. Of in elk geval om het goed uit te leggen. Het is geen feestje en het is ook geen betekenisloze act. Het is naar Gods Woord de opdracht van de Heere aan de kerk en een kerkrechtelijke handeling waarvoor de gehoorzaamheid van het geloof nodig is. En zo betekent en verzegelt de doop het genadeverbond.

Ecuador
Als we érgens ervaring opdoen met de moeilijkheid om dat uit te leggen in een gevoelscultuur, dan is dat op het zendingsveld in Ecuador, waar praktisch alle evangelische kerken de roomse kinderdoop afwijzen. Leg dan maar eens aan je mensen uit dat je de roomse doopleer afwijst, maar de kerkrechtelijke handeling als wettig voor Gods aangezicht overneemt - en dus niet overdoopt.
Het feit dat we daar zelfs in Ecuador met overtuiging voor kiezen, laat zien hoe fundamenteel dit onderdeel van het gereformeerd belijden is. Dat stuit weleens op onbegrip. Soms ook uit Nederland. Sommigen zijn er zó van overtuigd dat Rome een valse kerk of zelfs de antichrist is, dat ze geen begrip hebben voor de overname van de Roomse kinderdoop (mits die correct is uitgevoerd).

Grond
Toch blijft de lijn: eens gedoopt is écht gedoopt. De grond van de doop is wat God doet en wat de kerk, daartoe door Hem geroepen, in Zijn drieënige Naam wettig uitvoert. Wie dat leert waarderen, heeft zoveel diepere reden voor verwondering dan wie het zoekt in dienaar of in dopeling. Die zal de film toch niet terug willen draaien, zoals op paleis Noordeinde gebeurde? In een verbond zijn twee partijen, maar dat God de eerste was - dat is echt groot!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen